Aces: Iron Eagle III (1992)

Op de poster zie je Louis Gossett Jr. al bedenkelijk kijken en het huilen staat hem nader dan het lachen. Dat is ook duidelijk het geval bij deze film want het is gewoon om te huilen allemaal zo slecht. Als ze in de bioscoop een Iron Eagle filmmarathon zouden houden, denk ik dat niemand dat zou overleven. Aan de andere kant zou er natuurlijk ook niemand naar toegaan, want je moet al levensmoe zijn om 4 Iron Eagle films achter elkaar te kijken. Het enige noemenswaardige in deze film is de ietwat aparte Rachel McLish. Niet dat ze kan acteren, maar omdat ze anders is dan een normale actrice. Ze is namelijk een vrouwelijke bodybuilder. Voor haar is het eerste woord van de film ook wel van toepassing want ze heeft natuurlijk in haar leven heel wat ijzer omhoog geduwd. Of zoals de Amerikanen zeggen "Pumping Iron".

Veruit de beste uit deze matige serie. Onder de regie van John Glen - die alle (officiële) Bondfilms uit de jaren '80 regisseerde - zijn de vliegscènes gefilmd in een klassieke stijl die past bij het verhaal over een aantal militaire luchtvaartveteranen die, onder leiding van Louis Gossett Jr., hun geld verdienen met een spectaculaire luchtvaartshow waarin ze luchtgevechten nabootsen. Er is ook beduidend meer plot en de actiescènes op de grond zijn bekwaam uitgevoerd en geregisseerd. Rachel McLish, een gevierde bodybuilder die een centrale rol had in de documentaire 'Pumping Iron: The Women' maakt hier haar speelfilmdebuut en, hoewel haar fysieke schoonheid duidelijk wordt benadrukt, weet toch een acceptabele vertolking neer te zetten. Chappy en zijn vrienden besluiten hun steentje bij te dragen aan 'The War On Drugs" want 'it's killin' out people, man!' Op naar Peru dus om een karikaturale schurk met karikaturale handlangers te bedelven onder duizend bommen en granaten. Opnieuw een stupide verhaal dus, maar de film is wat luchtiger van toon en de vriendschap tussen de vier oude piloten is aardig uitgewerkt.

De Iron Eagle serie lijkt haast wel iets van de 'historical documents' uit Galaxy Quest - elk deel heeft een aparte sfeer die duidelijk herkenbaar naar dat jaar verwijst. Deze keer een flashback naar de 'war on drugs'. En niet alleen dat, de (B-lijst) acteurs zijn ook elke keer passend voor die periode. Daarmee is elke film beslist nostalgisch - en als de makers dat effect voorzien hadden en er een bewuste keuze voor gemaakt hadden, dan is dat met terugwerkende kracht beslist geniaal. Maar de werkelijkheid zal wel zijn dat ze op de makkelijkst mogelijke manier leentjebuur gespeeld hebben bij een recente TV-productie, zowel qua plotelementen, crew als voor het plot. Voor de inhoud moet je wel met een wat toegeeflijk oog kijken, want erg best is het niet. Toch, tussen de cliche's door zitten wel een paar vermakelijke vondsten - hoe de ouwe knarren met de straaljagers afrekenen is daar wel het beste voorbeeld van. En de manier waarop Rachel McLish ontsnapt, tsja, da's toch weer een heel andere Iron Eagle.