Midnight in Paris (2011)

Naar aanleiding van het (prima) bericht van mijn voorganger heb ik deze film een jaar na de eerste kijkbeurt nog een tweede keer geprobeerd, ook al omdat ik in oktober 2016 nog steeds aan deze film liep te denken terwijl ik in oktober 2015 heel stellig had verklaard dat er van deze film reeds de volgende dag helemaal niets was blijven hangen (ja, mijn overtuigingen zijn gebeiteld in steen). En inderdaad is dit toch een veel sterkere film dan gedacht, met uitstekende vertolkingen, een sfeervol beeld van Parijs anno nu (waar ik nog nooit ben geweest) en in het verleden (waar ik veel van gelezen heb: Hemingway schreef prachtige boeken, maar ik weet niet of ik erg lang met hem in één kamer zou kunnen verkeren) en een moraal die op zich helemaal niet verkeerd is. Dank voor de por in de ribben, stefan dias ! (Van *** naar ****)

Met iedere film die ik zie begin ik Woody Allen meer te waarderen. Midnight in Paris is een regelrechte liefdesverklaring aan de stad en zijn (soms illustere) inwoners. Bijna in alles cliché: de beelden van het toeristisch Parijs, de one-liners van Hemmingway, de Fitzgerarlds, het romantische verhaaltje enz. Maar zo liefdevol en intelligent uitgevoerd dat ik popel om Parijs weer eens te bezoeken. Kan Woody Allen niet een film maken over Rotterdam? Lijkt me een leuke opdracht in het kader van city sponsering, krijg je tenminste waar voor je geld.

Ook bij herziening blijft het een heerlijke film om naar te kijken met een origineel verhaal en toch erg Woody Allen. Al was het verrassende er nu wel af. Dus toch een halve ster minder.