Général Idi Amin Dada: Autoportrait (1974)

Een mooi tijdsbeeld van een eigenlijk archetypische alleenheerser. Verantwoording van een dictatoriaal regime via onsamenhangende revolutionaire theorieën, het niet dulden van tegenspraak en het creëren van angst, het komt allemaal voorbij. De getoonde kabinets"vergadering" is in dat opzicht veelzeggend. De sterke nadruk op militaire macht maakt het beeld compleet. En natuurlijk de grootheidswaan. De man is in meerdere disciplines sportkampioen en legt aan artsen uit wat ze moeten doen. Een en ander leidt daardoor tot hilarische momenten, die rechtstreeks in een film als The Dictator kunnen worden opgenomen. Mooiste voorbeeld is waarschijnlijk wel de scène in het zwembad

After a century of colonialism, isn't it in part a deformed image of ourselves that Idi Amin Dada reflects? Een nogal absurde documentaire over Amin - inderdaad, een zelfportret, met alle bemoeienis die Amin zelf met de wording had. Zijn zelfbeeld geprojecteerd op de wereld, en aan ons als kijker om daar een mening over te vinden met schaarse hulp van de vertelstem. Pijnlijk om hem de geschikte peer te zien uithangen, flauwe grappen te zien vertellen - waarbij zijn publiek krampachtig op de juiste momenten lacht, uit doodsangst eerder dan vrolijkheid. Als rariteitenkabinet voldoet de film wel enigszins, maar net als The Last King of Scotland (2006) vind ik dat de film behoorlijk tekort schiet in de behandeling van Amin en zijn tijdperk als dictator. Hoewel het misschien ook wel onmogelijk is om zoveel absurditeit in een film te vatten. Toch, de karakterisering als joviale oom met een tikje schiet voorbij aan dat zijn regime aan 100.000 tot 500.000 mensen het leven gekost heeft, en dat hij daar naar verluidt eigenhandig graag aan mocht bijdragen.