San Quentin (1937)

Best genietbaar intrige en acts van de hoofdrolspelers, in een film die toch wel te abrupt afscheid neemt. Uiteraard is er de klassieke hommage aan de Amerikaanse ingezetene : de ene eerlijk, correct en edelmoedig, de andere, alhoewel op het slechte pad, toch met een brave inborst.

De gevangenis van San Quentin was me tot nog toe enkel bekend van de legendarische concertplaat die Johnny Cash enkele decennia later zou maken, en het werd me al snel duidelijk dat het deze film aan de kwaliteiten ontbreekt om een blijvende indruk te maken. Typerend dat dit gevangenisdrama geproduced werd door Warner Bros. En het siert hen daarbij dat ze de moeite gedaan hebben om (deels) te filmen op locatie in de beruchte gevangenis wat wel een soort authentieke feel geeft. Voor mij zijn de grote pluspunten aan deze film het begin en het einde. Het begin bevat enkele dialogen tussen Pat O’ Brien en Ann Sheridan op screwballniveau (nadien verandert de toon naar ernst) en in de finale zien we een spectaculaire achtervolging van bandieten en politie. Tussen begin en eind zien we een gevangenisdrama dat me echter net iets te vrijblijvend overkomt. De urgentie ontbreekt in de acteerprestaties. Humphrey Bogart doet het niet slecht maar ook niet meer dan dat. De romantiek tussen Ann Sheridan en Pat O’ Brien binnen de muren draagt evenmin bij aan een authentiek gevangenisgevoel. Omwille van het begin en het einde is deze film net geslaagd en verder vind ik het altijd aangenaam om een Bogart met zijn markante kop aan het werk te zien. Maar gemeten aan de intensiteit van het meesterwerk I Am A Fugitive From A Chain Gang dat Warner Bros. enkele jaren eerder klaarmaakte, komt dit gevangenisdrama nog niet aan diens enkels. En is het eerder een prettig tussendoortje. Over naar Johnny Cash

San quentin is een redelijke gevangenisfilm met een enkel boeiend zijplot : namelijk het feit dat de nieuwe chef verliefd is op de zus van 1 van zijn nieuwe gevangenen . Met dat plot word eigenlijk net wat te weinig gedaan , daar duurt de film wat te kort voor , toch is de film boeiend genoeg om de volle 70 minuten uit te zitten ,Bogart doet het goed als kersverse gevangene en O'brien doet het ook prima als ex militair die als chef zijn methodes mag bewijzen .