Le Boucher (1970)

Het verhaaltje is vrij dun en achteraf gezien ook behoorlijk voorspelbaar, maar toch is Le Boucher zeker de moeite waard. Claude Chabrol maakt hier een soort van Hitchcock van, al haalt het nooit dat spanningsniveau, al is de suggestieve spanning zeker aanwezig. Wat wel erg goed is, is het heerlijke aparte en mysterieuze sfeertje, dat er gedurende de gehele tijdsduur hangt. Daarnaast wordt er erg goed geacteerd en weet het allemaal continu te boeien. Bijzonder filmpje dus en voor mij de eerste kennismaking met het werk van Chabrol. De leerling mag de meester dan niet overtroffen of geëvenaard hebben, maar dat neemt niet weg dat dit toch wel een fijn filmpje is, al is het simpele verhaaltje wel de grootste zwakte. 3,5*

Wat oorlog en liefde al niet teweeg kunnen brengen. En vast over nog meer. Ik begrijp eigenlijk niet zo goed hoe je dit een mysterie kunt noemen, als je tegelijkertijd concludeert dat het weinig mysterie te bieden heeft. Helemaal als dat vaker schijnt voor te komen in Chabrols oeuvre. Aparte redenering. De kritiek op het verhaaltje is wat beter te volgen, al deel ik die niet zo. Het leek me niet echt een film die baat heeft bij allerlei bokkensprongen. Het is per slot van rekening geen krimi of iets dergelijks. Chabrol trekt een psychologische thriller uit z'n personages en dat doet-ie niet onaardig. Best sfeervol in het rustieke dorpje, de soundtrack is er eentje die onder de huid kruipt en als het verleden van beide langskomt en Popauls blikken van begerig naar iets anders gaan, borrelt er wat. Geen klamme handen, maar het staat wel als het richting kookpunt gaat, ook een paar aardige schaduwstreken daar en met het schemerige slot heeft Chabrol z'n contrast te pakken. Al komt die monoloog wat overdadig over.

Mooi gefilmd in de pittoreske Périgord, goed gecaste hoofdpersonen en een interessante soundtrack die mij een beetje aan On The Corner van Miles Davis deed denken. Jammer dat het verhaal alleen zo doods voortkabbelt, ik kon er weinig mee.