Macabre (2009)

Matige film over een groep vrienden die een vrouw naar huis brengen die overvallen is. Een mager plot en een wat saaie eerste helft. Het tweede gedeelte is een stuk vermakelijker met aardig wat bloedvergieten en bruut geweld. Echter ontbreekt een echt dreigende sfeer hier en is het vaak hysterische acteerwerk van de slachtoffers verre van goed.

Bloed, zweet en kettingzagen Macabre is een Indonesische horror met veel potentie, die er helaas niet altijd even goed uit weet te komen. Met name op het gebied van de gore wordt hier hoog gescoord en kijkers die hun horror graag extra bloederig hebben zijn hier aan het juiste adres. Het bloederige geweld is ook heel herkenbaar uit de Netflix Original The Night Comes for Us, die ook door een van de twee Mo Brothers geregisseerd is. Ook erg gaaf vond ik dat het hier niet slechts ging om een moordlustige familie ging en dat hun oorsprong een bovennatuurlijk tintje had. Met name het hoofd van het gezin, Dara, vond ik erg sterk neergezet. Ondanks de sterke opzet vond ik wel dat het verloop vaak net te voorspelbaar was, inclusief de vele schrikmomenten en de toevoeging van een politieteam, die alleen maar dienden als slachtvee. Hoe vaak hebben we dit inmiddels al niet gezien? Maar goed in 2009, ten tijde van de release, was het misschien niet zo'n groot cliché als dat het nu inmiddels is. Hoewel ik Macabre nooit echt spannend vond worden is de potentie van de Mo Brothers wel duidelijk zichtbaar. Er zaten ook een aantal sterke, op zichzelf staande scènes in die goed in elkaar staken en een enkele keer ook de nodige subtiele diepgang/kleine details lieten zien. Zoals het moment dat Dara een paar zinnen in het Nederlands spreekt, waarmee duidelijk wordt dat zij ook al in leven was ten tijde van de kolonisatie van Indonesië. Maar ook het woord MEAT wat op een van de nummerborden van de auto's opduikt. Tja, die laatste had ik zelf ook nooit opgemerkt als mijn vriendin niet Indonesisch was geweest en mij hier niet op gewezen had 3,0*

Wel een fijne slasher dit van Indonesische bodem. Indonesische films zijn niet vies van wat overkill en veel geweld. Als je er een creepy horrorsausje overgiet, dan krijg je zoiets. Het was me wel niet helemaal duidelijk hoe het plan van de geschifte familie in elkaar zat om onschuldige slachtoffers naar het huis te lokken. Was dit steeds dezelfde werkwijze als verloren gelopen vrouw? Soit, vanaf de intrede in het huis voel je meteen aan de kille sfeer dat er iets niet klopt. Ik volg Woland ook in deze dat ik op een bepaald moment het even kwijt was wie nu wie de kop aan het inslaan was met al dat volk. Zeker toen ook de politie nog eens zijn intrede deed. De moeder maakt veel indruk met haar creepy afstandelijke voorkomen. Maar die hele familie was koelbloedig stoïcijns. Veel bloed dat rond spettert, dat zeker, maar ook de algehele sfeer was prima waardoor deze film toch net boven de middelmaat uitstijgt. Wanneer het bloedvergieten begint, gaat het echt helemaal total loss. Leuk!