Gin Gwai (2002)

Tegenvaller. Pangs kiezen voor een horror opzet, maar de film neigt veel meer naar drama. En veel stelt dat verhaaltje niet voor. De Pangs blijken kundiger in het creëren van creepy scènes, en dat doen ze hier echt te weinig. Zitten zeker fijne scènes in, maar veel spanning of dreiging is er niet te bespeuren. 2,5* dan maar, want er zijn er natuurlijk ook veel slechtere.

Fijn Chinese drama-beetje horror. De remake had ik al lang geleden gezien, hier nog op dvd liggen, maar dit is dus het origineel blijkbaar. En ik vind de originele Aziatische films toch vaak beter (heb hier ergens ook tikkeltje meer respect voor) dan hun Amerikaanse remakes (zie naar Ju-on-grudge, ringu-the ring, de one missed call films...). En deze viel ook reuze mee, is meer drama met wat horrorelementen, maar weer op een fijne en toch spannende manier gebracht. Kan niet zeggen of ie zoveel beter is dan de remake met Jessica Alba (die ik ook graag bezig zie). Dan moet ik deze ook nog eens herbekijken. Deze vond ik echt wel top en beide kan ook natuurlijk.

Aangeschaft in een box samen met Oldboy en Sword in the moon, en na die twee gezien te hebben dan eindelijk de beurt aan The Eye, een film die me niet bovenmatig trok vanwege het genre dat niet zo mijn ding is, bovendien zijn de beoordelingen niet geweldig. Erg ingewikkeld is het allemaal niet, na een oogoperatie ziet de jonge violiste dingen die er niet zijn, en lijkt het alsof ze bepaalde gaven van de vorige eigenaar heeft overgenomen. Aldus begint een zoektocht naar de oud eigenaar en een poging de visioenen te beëindigen. Kenmerkend is de typerende Aziatische drukte qua taal en gebaar en in eerste instantie de sfeer van de film die niet naar horror neigt maar naar die van een mysterie. En dat doet de film goed, want de sfeer en de subtiele pseudo griezel momentjes zijn helemaal zo gek nog niet. Langzaam lijkt er gedurende de gebeurtenissen lijn en logica in te komen en tot dan is het nog steeds lang niet gek, maar eenmaal terug naar 'de roots' ontspoort de film toch langzaam met het 'ophangmomentje' en later de catastrofe op de brug waar het tonen van de beide dames tegelijkertijd eerder symbolisch bedoeld zal zijn dan dat er meer achter zit. De muziek heeft zich dan inmiddels ook van een tenenkrommende kant laten zien met het resultaat dat The Eye langzaam door het ijs zakt. Angelica Lee maakt qua verschijning weer een hoop goed en is leuk om naar te kijken. The Eye begin lang niet slecht met zijn sterke sfeer, maar dit vasthouden doet de film niet noch vind ik de ontknoping sterk. The Eye is daarom ook niet meer dan een aardig tussendoortje.