Le Doulos (1962)

Jean-Pierre Melville zet zich in het filmnoir-genre door met deze "Le Doulos" die aanvankelijk wat verward overkomt (de uitleg komt vast veel later) door dat er onderzoek wordt gedaan naar een moord en personages die voorheen in het stuk nog niet voorkwamen. Een film over het gangstermilieu, bijwijlen heel klasrijk vertoond, met een prima sfeerweergave en waarin niemand echt te vertrouwen is. Film krijgt beslist een boost wanneer Belmondo de volle aandacht opeist (al vind ik de sterfscène zeer flauw) maar in zijn totaliteit weet hij mij toch niet al te zeer te bekoren. In ieder geval, kenden we ondertussen al enkele Franse misdaad-jargonwoorden, met doulos komt er nog éénje bij. Het is hij die een hoed draagt. Vooruit dan maar.

Hiervan de regio A blu ray van Kino Lorber ontvangen en gisteravond bekeken. Le Doulos ofwel "de verklikker" is een interessante en bij wijlen spannende misdaad thriller met Reggiani en Belmondo in de belangrijkste rollen. Film begint met de focus op Reggiani, maar al gaande het verhaal trekt Belmondo de film steeds meer en meer naar zich toe. Verhaal gaat dat Melville Belmondo pas tegen het einde van de draaitijd vertelde dat hij de verklikker was, maar dat is toch wel ietwat moeilijk te geloven, daar er nog al wat scènes bij zitten, waar hij duidelijk als zodanig over komt, dan zouden die allen op het einde pas moeten gedraaid zijn. Ik vond deze film verschillen van Melvilles latere werk, namelijk hier in dat de personages en ook de film in zijn geheel stukken minder afstandelijk overkomen dan in zijn bekendere latere films, er valt hier en daar zelfs iets van emotie te bespeuren. Dat vond ik opvallend. Verder prachtige zwart/wit fotografie, veel gebruikmakend van schaduwen en figuren die er plots uit te voorschijn komen. Ook de in zijn auto naar het huis van Belmondo racende Reggiani in een harde plensbui is werkelijk prachtig gedaan, ondanks (of misschien zelfs wel dankzij) de achtergrondprojectie. Kortom: een fijne, spannende typisch Franse misdaad thriller, die zeker de moeite waard is. Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Het is een feit dat Herman Melville - de auteur naar wie Melville de regisseur zijn pseudoniem gekozen heeft - in de 19e eeuw een roman genaamd Doulos heeft geschreven. Een boek over vriendschap en trouw. Het kan toch bijna geen toeval zijn dat JP Melville vervolgens zijn film Le Doulos noemt. Is eveneens een film over vriendschap, en dan ook wel over verraad/trouw. Maar inhoudelijk staat het verder los van mekaar. Visueel is de film erg mooi vormgegeven met een spel van licht en schaduw geïnspireerd door film noir. Ook inhoudelijk is het een film noir. Het speelt zich af in de Franse onderwereld waar duistere zaakjes gebeuren en de politie een slag hoopt te slaan. De plot was me naderhand toch complexer dan op het eerst zicht overkwam. Ook dat hoort erbij natuurlijk. Het is een film die ik zeker nog eens wil herbekijken, heeft genoeg te bieden met frisse rollen van Belmondo en Reggiani.