(500) Days of Summer (2009)

Deze film nu voor de 3e keer bekeken en hij blijft goed en dat komt omdat ik zoveel van mijzelf in deze film herken. Zoals ik in een van mijn eerdere berichten vermeldde moet de vrouwelijke hoofdpersoon mij liggen. Ik moet daar hetzelfde gevoel voor hebben als Tom mocht ik zo'n vrouw in het echt tegenkomen. Nou, ik zou op zo'n Summer zeker verliefd worden. Maar... nu komt het, waar ben je verliefd op, op Summer of de fantasie die je om Summer creëert. Ik denk op het laatste. Komt dat niet overeen met de werkelijkheid, dan stort de hele verliefdheid in. We zien dat in deze film o.a. treffend weergegeven in de splitscreen scène waarbij we in de linkerkant Tom's blijde verwachtingen zien van een ontmoeting met Summer en rechts de uiterst pijnlijke realiteit. Ja, zo gaat het vaak. Ook mij is dat meermalen overkomen. Daarom ben ik hoewel ik gek ben op vrouwen uiterst bang om verliefd te worden. Dat laatste brengt me namelijk helemaal uit mijn doen, want je verstand kan aan die verliefdheid geen einde maken. Het overkomt je gewoon. Het gevoel is nu eenmaal sterker dan het verstand. Dus, er maar niet tegen verzetten en hopen dat het gewoon weer over gaat. Dat deze film ook een duidelijke filosofie heeft zien we in een van de laatste scènes waar Tom bij toeval tijdens een sollicitatie Autumn ontmoet.. Toeval? Ja horen we in de voice-over. Alles wat gebeurt is toeval en dat is algemeen geldend. Maar... zeg ik, voor het gevoel kan ik iets niet als toeval zien maar iets wat moest gebeuren. Dit is echter 100% subjectief, alleen voor mij geldend en wat verder niet onder woorden gebracht kan worden, omdat dit voor de ander als onzinnig zal klinken. In het kort samengevat: (500) Days of Summer zie ik in de verste verte niet als rom-com maar eerder een filosofische film over de liefde. Maar ook dit is 100% subjectief. Als je er niets van jezelf in herken dan houdt natuurlijk alles op. Waardering: onveranderd 5.0*

Leuke film die echter wel een beetje langdradig is – de film kent weinig variatie of ontwikkeling – maar die ook bonuspunten verdient omdat het een van de weinige geslaagde komedies over liefdesverdriet (en aan het lijntje gehouden worden) is met leuke subthema’s zoals of ware liefde bestaat, of er voorbestemming is of alles toeval is en over het verschil tussen mensen die zich niet binden omdat ze willen doen wat ze willen en mensen die zich willen binden.

“Just because she likes the same bizzaro crap you do doesn't mean she's your soul mate.” Een tragische romantische komedie kan je (500) Days of Summer wel noemen. Tom (Gordon-Levitt) ziet in Summer (Zooey Deschanel) zijn droommeisje en doet er alles aan om haar hart te veroveren. Er is één probleem, Tom gelooft in de liefde en Summer niet. Maar hé, ze houden van dezelfde muziek, delen hun diepste geheimen met elkaar en hebben sowieso een leuke tijd samen, dus dat ene obstakel moet geen probleem zijn toch? Dat het in de praktijk niet zo makkelijk gaat wordt op een originele en inventieve manier duidelijk gemaakt door Marc Webb. De sprongen in de tijd zorgen ervoor dat je net zoals Tom in een achtbaan van emoties terecht komt. Het ene moment kijk je naar een Tom die danst op een muzieknummer omdat Summer en hij voor het eerst de nacht samen hebben doorgebracht, en het andere moment valt hij in een zwart gat omdat Summer het heeft uitgemaakt. Maar de film wordt nooit te zwaar, ondanks dat de nadruk meer ligt op de scheurtjes in de relatie dan de liefdevolle momenten. Webb weet de toon luchtig te houden en wordt geholpen door het geïnspireerde spel van Levitt en Deschanel. Daarnaast zijn de andere acteurs zoals Moretz en Gregg ook goed op dreef. Als dan ook de muziek nog erg goed gekozen is heb je een film die door de frisse aanpak, charmante hoofdrolspelers en slimme regie een stuk beter uitpakt dan de gemiddelde dramedy. En de laatste scene laat zien dat er na een verbroken relatie ook voor Tom weer hoop gloort aan de horizon. Zeker als die hoop eruit ziet als Minka Kelly.