Adventureland (2009)

“My theory is you can't just avoid everybody you screw up with. You can trust me on that because I'm a New Yorker.” Adventureland is een aardige dramedy die rustig voortkabbelt en nergens saai of langdradig wordt maar ook weinig hoogtepunten kent. De film heeft een beetje vreemde balans tussen komedie en drama die niet echt werkt. Komedie en drama kunnen zeker samen gaan en er zijn genoeg films die de formule met succes hebben toegepast maar hier lijkt het wel of regisseur Greg Mottola moeite heeft om een goede balans te vinden tussen beide. Vooral de scènes die grappig bedoelt zijn werken voor geen meter. Het dramatische gedeelte werkt nog een beetje omdat Eisenberg en Stewart een aangename chemie hebben maar het houdt niet over. Waarom de film toch een krappe voldoende krijgt is de heerlijke zomerse sfeer en de jaren 80 die bijzonder goed wordt gevangen door Mottola. De muziek is ook geweldig en zoals gezegd, Eisenberg en Stewart sprankelen. Ook Bill Hader, Martin Starr en Ryan Reynolds zijn op dreef en hebben leuke bijrollen. Jammer genoeg blijft alles te veel aan de oppervlakte en de personages zijn te mager uitgewerkt. Je hebt alles al vaker gezien maar dan beter en met iets meer pit en inspiratie. Adventureland is te vlak om een blijvende indruk achter te laten maar het zomerse gevoel wordt zeker opgewekt.

Adventureland een luchtig meeslepend verhaal met leuke karakters die goed zijn neergezet.

Oké. Mottola hoort overduidelijk binnen dit genre thuis. Heb al meerdere komedies van hem gezien en je kan duidelijk zien dat hij zijn hart op dat gebied heeft liggen. Soms gebruikt hij daarbij een vulgaire, luide vorm van komedie. Deze film is daarin juist anders. Tot mijn grote verbazing was het namelijk veel rustiger en trager te noemen. Eisenberg was een goede keuze om de hoofdrol te vertolken. Past met zijn postuur echt precies in dit koppie. Stewart is daar tegenover ook zeker niet slecht, al miste ik van haar vooral wat expressie. Het zal ook niet de eerste keer zijn dat een medegebruiker dat stelt, maar regelmatig kreeg ik het gevoel dat ze gewoon totaal geen zin had om de productie te volbrengen. De setting is leuk en meerdere grappen slaan aan door de redelijk droge manier van het afleveren ervan. Ook voelt de film weleens herkenbaar aan waardoor je om de ongemakkelijkheid van de situatie moet lachen. Wel jammer dat de film veel steunt op typetjes. Eigenlijk speelt iedereen buiten het koppeltje om een echt type, en als de film dan probeert om die wat meer vorm te geven faalt het omdat je je er maar moeilijk mee kan inleven. Ik vond het al bij al een beetje jammer dat de regie niet echt een frisse toon kan aanleveren bij het geheel, want het doet best fris en nieuw aan. Alsof je naar een film kijkt die echt wat te vertellen heeft, maar het probleem is dan vooral dat het allemaal erg naturel in beeld wordt gebracht. Misschien is dat intentioneel, maar het kwam toch vooral wat te gemakkelijk op me over. Vermakelijk en vlot. Wat mij betreft makkelijk één van de betere komedies die Amerika te bieden heeft. Het jammere is dat de regie visueel wat achterblijft en dat de film iets te zoet is hier en daar, maar het kijkt goed weg waardoor de relatief lange speelduur van 109 minuten nooit wordt gevoeld. Lang voor dit soort verhalen dan, uiteraard had het ook een Apatow-speelduur kunnen hebben natuurlijk.