Trouble in Paradise (1932)

Lekkere Ernst Lubitsch-comedy van voor de PCA-code, dus met louter slechte mensen, sexueel getinte dialogen en met een rap tempo.

Een mooi voorbeeld van een film uit Hollywood voor ze in 1934 de Motion Picture Production Code toepasten en veel zaken gecensureerd werden. Dat werd later wel gecompenseerd met beter acteerwerk, filmtechnieken en topregisseurs. Maar het is wel gepolijst. Trouble in Paradise is nog ondeugend en speels. Het blijft een romantische komedie natuurlijk, maar wat ruwer dan de latere films in de jaren '30. Ironisch dat net Ernst Lubitsch enkele jaren eerder nogal kritisch was op de geluidsfilm. Hij vroeg zich af waarom je nog beelden zou filmen als je acteurs het verhaal kon horen vertellen. Gelukkig bleef hij regisseren en mixt de nieuwe geluidsfilm met z'n visuele aanpak. Filmen via spiegel, werken met schaduwen, vanuit het raam, ... Het zijn kleine dingen, maar zorgen er wel voor dat het geen louter theaterverfilming is. Het versnelt ook het tempo en de dialogen zijn leuk om te volgen. Leuke cast trouwens. Edward Everett Horton in een bijrol is altijd een plezier om bezig te zien. En de hoofdrolspelers zijn mooi op elkaar afgestemd. In dit genre ben ik vooral een liefhebber van Frank Capra, maar Ernst Lubitsch is zeker ook een sterke regisseur. Capra kon rekenen op nog betere acteurs en had meer pittige dialogen in z'n films. Lubitsch heeft z'n ervaring om er visueel een mooie film van te maken. En Trouble in paradise is één van die pareltjes.

Aardig maar die hele hoge score vind ik wat teveel van het goede , vond het verhaal in het begin zelfs nogal warrig . Als het hoofdplot zich openbaard word het pas boeiend , hoe Gaston Colet in weet te palmen is wel leuk uitgevoerd .