De Helaasheid der Dingen (2009)

Misschien had ik vanwege de hoge reputatie van deze titel en vanwege twee eerdere films van deze regisseur te hoge verwachtingen, maar ik ben hierdoor toch niet zo geraakt als ik had verwacht. De troosteloosheid is natuurlijk enorm, en het passief observerende spel van Kenneth Vanbaeden als de jonge Gunther is perfect, maar er gebeurt uiteindelijk toch wel heel weinig wat betreft de ontwikkeling van situatie, plot of personages, en de (zwarte) humor die de ellende voor de kijker draaglijk zou kunnen houden is te vaak afwezig of tam, waardoor de film op míj althans af en toe een zekere afstompende werking heeft. Acteren, tijdsbeeld, lokatie, regie en montage zijn allemaal dik in orde, maar als geheel is deze film gewoon teveel van hetzelfde.         Tegelijkertijd moet ik zeggen dat dit een film is die als het ware precies parallel aan mijn eigen spoor loopt maar dan op ernaastgelegen rails, zodat ik wanneer ik de film over een paar jaar opnieuw zou zien er wel eens compleet door gegrepen zou kunnen worden. Mijn score is derhalve een voorlopige, hetgeen natuurlijk voor èlke film geldt (want wie weet welke ontwikkeling een smaak kan doormaken), maar voor De helaasheid der dingen in wel zéér hoge mate.         Extreem pijnlijke scène : Gunther die 's nachts wakker wordt en beseft met wie zijn geliefde oom Petrol in bed ligt. Ik voelde het al aankomen in de scène daarvóór (wanneer Gunther, Petrol en het meisje samen toeschouwers zijn bij het WK bierdrinken), maar de impact was er niet minder om.

Deze film wilde ik heel graag zien. Ik vind 'm goed. Goed acteerwerk en een sterk verhaal dat redelijk veel indruk op mij heeft gemaakt. 3,5*

Niet direct mijn type film. Beetje de moderne Witte van Zichem en een beetje te marginaal gedoe om echt goed te zijn. Erg veel gebeurt er ook niet buiten (coma)zuipen. Sommige dingen voelen ook onuitgewerkt aan. Het is nochtans een lange film maar vaak ligt de focus op minder belangrijke zaken en zijplotjes die afleiden zoals de rol van Natali Broods.