Niagara (1953)

Dit kan ik moeilijk als een Marilyn-film bestempelen, want het is duidelijk Jean Peters die volgens mij het beste acteert. De omgeving is natuurlijk prachtig. Het verhaal is niet super, maar toch interessant en genoeg spanning om van het begin tot het einde te genieten. Jammer toch dat de acteur die de echtgenoot van Jean Peters speelde zo een sukkel was, maar wellicht was hij zo getypecast.

Ik heb er geen idee van hoe lang het al geleden was dat ik deze film gezien had. In ieder geval lang genoeg om mij slechts enkele scènes ervan te kunnen herinneren toen ik hem gisteren via DVD nog eens kon bekijken. Dat viel niet tegen. De setting kan mij wel bekoren. Indrukwekkend, zelfs angstaanjagend, zijn de watervallen, en de scènes in de klokkentoren werden erg sfeervol gefilmd. Jean Peters en Joseph Cotten dragen de film volledig. Prachtige vrouw ook die Peters, die het niet alleen van haar uiterlijk hoefde te hebben. Nogal een contrast met Monroe ook, die nog veel te leren had en mij irriteerde met haar maniertjes (vooral dat mondje bij het spreken) en sterk overdreven gewaggel met haar achterwerk. Belachelijk zwaar opgemaakt ook in de scènes waarin ze in bed ligt. Een drie centimeter dikke lipstick en make-up- laag op haar gezicht, en met perfect zittend haar. De scènes met de op drift geraakte boot zijn voor die tijd erg goed gefilmd. Voldoende spannende momenten in het verhaal wat mij betreft. Prima hernieuwde kennismaking.

Niagara wordt als een film noir beschouwd. Inhoudelijk klopt dat ook wel. Een kille misdaad en een cynisch, pessimistisch en melancholisch wereldbeeld uitgedragen door een anti-held en een femme fatale verwikkeld in schimmige intriges, zijn in de film prominent aanwezig. Visueel is de term film noir minder toepasselijk. Film noir wordt geassocieerd met donkere zwart-wit beelden. Het zijn films die spelen met contrasten en schaduwen. Optisch gezien is Niagara ver verwijderd van duistere impressies. In plaats van nauwelijks verlichte steegjes, naargeestige binnenplaatsen en schaduwrijke interieurs, grossiert Niagara in kleuren en in weidse locaties. De Niagara watervallen worden in al hun schoonheid heel ruimtelijk en kleurrijk weergegeven. De plaatjes zijn tegelijkertijd idyllisch en woest. Beelden die prima passen in een reclamespot om toeristen te trekken. Gelukkig is Niagara veel meer dan een reclamefilm. De film bezit voldoende scènes die een geheel andere sfeer oproepen. Scènes die dat typische naargeestige gevoel oproepen dat je in misdaadfilms uit de jaren 40 en 50 zo vaak tegenkomt. Een schitterende scène die dit onderstreept is een scène die zich afspeelt in een klokkentoren waar de femme fatale en de antiheld een confrontatie hebben en gevoelens als ontgoocheling, melancholie en vervreemding loskomen. Terwijl de personages met verborgen gevoelens en verborgen lijden te maken hebben, is het verhaal veel minder mysterieus. Het misdadige element is niet ingewikkeld en het is vrijwel meteen duidelijk dat een happy end niet aan de orde zal zijn. Niagara is geen film van sensationele wendingen en grote verrassingen. Wel een film met fijne sfeervolle momenten, met spanning en met goed acteerwerk. Joseph Cotten en Marilyn Monroe spelen overtuigende rollen als een echtpaar dat zich van hun hatelijke kant laat zien en daaronder dreigt te bezwijken. Vooral Monroe die wulps en voluptueus aanwezig is, is in haar rol van femme fatale een genot om naar te kijken.