Pako to Mahô no Ehon (2008)

Zit een beetje met hetzelfde dilemma als Reinbo. Qua beelden is het fantastisch, de kleuren spetteren van je scherm af en de designs zijn overweldigen, maar het is allemaal zo chaotisch, druk, overdreven en niet-grappig, met name de personages, dat ik er weinig binding mee krijg. Veel scènes aan het begin waren ondanks de visuele pracht gewoon saai, en dat is raar, want ik ben over het algemeen wel van style over substance. Pas naarmate het meisje belangrijker wordt, begint het steeds meer te boeien, maar voor de rest is het één groot circus vol met clowns, en laat ik dat nu net verschrikkelijk vinden. 3*, vanwege de beelden en het meisje, maar zonder dat was het zeker veel lager uitgevallen. Nakashima vist hier een beetje in dezelfde vijver als Jeunet, die het wat mij betreft toch net wat beter doet.

Ge-wel-dig! Deze film is ene grote regenboog en er komt geen einde aan de kleuren- en vormenpracht. Het verhaal is zeer ontroerend. Het sprookje loopt parallel met en ontmoet de werkelijkheid. Niet voor niets speelt een kikker hier een hoofdrol. Enkele citaten van internet: "De kikker is een symbool van transformatie, vernieuwing en wedergeboorte, en van innerlijke genezing." "De kikker staat symbool voor gevoeligheid, medicijnen, verborgen schoonheid en kracht De kikker verbindt de elementen water en aarde en is met zijn gekwaak en gespring, vreugde en heling. Hij brengt je naar de heilige bron waarin je je kunt verfrissen en vernieuwen. Als koudbloedige, die deels op het land en deels in het water leeft, heeft de kikker een ongelooflijk gevoelige huid, die volgens sjamanen magisch was. Als gezel van de regengeesten kan de kikker je helpen gevoeliger te worden voor anderen, te helen...." En dit was niet de enige symboliek in deze film. Integendeel. Wat als je elke ochtend opnieuw geboren wordt? En dan ook jarig blijkt te zijn?

Tja, een kinderfilm?? Het is audiovisueel agressief met veel geschreeuw en zelfs angstwekkende personages zoals die vampierachtige verpleegster en die suïcidale jankerd. Er zit weinig rust in deze fantasyfilm. De gevoeliger momenten moeten dan komen uit de Scrooge-achtige hoofdfiguur Onuki, die een band krijgt met het meisje Paco... Achter dat meisje zit ook alweer een zwaar tragisch verhaal. Veel flauwigheid door al die acteurs (die nochtans erg hun best doen), dat zelfs niet grappig te noemen is. Maar met de zuurlollykleuren en de mix van animatie en live-action heeft dit werkje wel degelijk een eigen verbeeldingrijke smoel. De eerste film van Nakashima die mij bevalt moet nog komen, want deze vond ik net als Kanako en Confessions erg moeilijk verteerbaar...