The Mask of Diijon (1946)

Misdaadfilm die inspeelt op het thema van het onderbewuste, wat zo populair was in de jaren veertig. Geen psycho-analyse ditmaal maar wel enkele hypnosesessies die de boel op stelten zetten. Hoofdattractie is Erich Von Stroheim, uitstekend gecast als onbegrepen loner die de wereld naar zijn hand wil zetten als autodidact hypnotiseur. Een aantal scenes haspelt hij in zijn eentje af, waarbij men zijn innerlijke monoloog in een voice-over giet. Daarin verschilt deze voice-over van vele andere uit die tijd; het is niet bedoeld als commentaar naar één of andere luisteraar. Als premisse vraag ik me wel af of het nu werkelijk zo eenvoudig is om mensen tegen hun wil te hypnotiseren, zoals men in de film laat uitschijnen. Daar staat of valt eigenlijk de geloofwaardigheid van de film mee, maar voor mij is dat een vraagteken. Nog wat het scenario betreft, vond ik het vreemd dat de politie zich in een stad met nachtelijk lege straten toch met loeiende sirenes naar de plek begaf waar Von Stroheim zich op dat moment bevond, daarmee was hij helemaal op de hoogte van hun komst en kon hij zich barricaderen. Goeie acteerprestaties verder van Jeanne Bates en William Wright, in een driehoeksverhouding met Von Stroheim. Uitstekende regie van Lew Landers en dito camerawerk van Jack Greenhalgh. Dynamisch geschoten – dolly shots, lage hoeken – met gebruik van clair obscur belichting in noirstijl. Tot mijn verbazing verscheen het logo van PRC bij de aftiteling, wat mij betreft toch één van de betere producties die ik al bekeken heb van dit poverty row filmhuis. Het oogt niet zo cheap als gewoonlijk, en met Von Stroheim hebben ze toch een naam binnengehaald, al zegt het ook wel iets over diens aftakelende status. De film heeft trouwens een erg verrassende opening en de cirkel wordt in de finale prachtig rond gemaakt. Ook dat is meer dan ik gewend ben van PRC.