Nostalghia (1983)

Hmm... Het is lastig om een recensie over deze film te schrijven. Ik bewonder de Italiaanse en Russische Cinema. Toen stuitte ik op deze klassieker van Tarkovsky. Tijdens mijn research luisterde ik naar het nummer 'Careful With that Axe Eugene' van Pink Floyd, wat overigens een bizar en deprimerend nummer is. Zo'n gevoel had ik precies bij deze film. Heel erg donker en weinig dialoog. Het is een film die niet voor iedereen is weggelegd, omdat het vrij lastig te begrijpen is. Halverwege de film had ik het gevoel 'waar zit ik nou naar te kijken?'. Deze film heeft zo'n excentrieke indruk achtergelaten. Oleg Jankovski... Een hele aparte man. Precies geschikt voor deze rol. De prachtige Domiziana Giordano.... Ook fenomenaal. (Eugenia heette ze, wat wel een aparte verwijzing geeft naar ...Axe Eugene...). Op het moment dat Andrei zijn belofte moest waarmaken voor Domenico d.m.v een kaarsje in het uitgelekte poel te lopen vond ik buitengewoon mooi! 10 minuten lang geen dialoog. Het einde is fascinerend. Oleg die met de hond van Domenico op het moerassige land zitten te kijken naar je. Nostalghia is een prachtig staaltje werk die een mooi plekje in Mijn top 10 verdiend!

Wat een prachtige film! Eentje die je echt moet ondergaan zonder al te veel herrie om je heen. Als je te veel afleiding hebt kan ik me voorstellen dat je deze film helemaal niks vindt... De beelden zijn vanaf minuut 1 al prachtig te noemen. De shots zijn lang, maar voelen nooit té lang. Dat komt vooral door de mooie locaties die zijn uitgekozen. Of het nu de scenes in het hotel zijn, het dorp of in vervallen gebouwen, je zit ademloos te kijken. Hoe er bijvoorbeeld met de camera wordt bewogen rondom het 'bad' in het dorp, echt fenomenaal. Echt een soort kunstwerk, een schilderij waar je naar zit te kijken. En je hoeft echt niet per se het verhaal te begrijpen om hiervan te kunnen genieten, de beelden spreken in dit geval voor zich. Samen met Andrei Rublev tot nu toe mijn favoriete Tarkovsky film. Ik moet nu alleen zijn laatste, Sacrifice, nog zien en daar ben ik razend benieuwd naar.

Derde Tarkovsky. Als regisseur een erg uniek individu. Heeft waarschijnlijk bijna alleen maar bekende topfilms gemaakt die onder het juiste publiek zeer populair zijn. Het is wel zo dat dit soort films waarschijnlijk binnenkort in de vergetelheid gaan raken aangezien deze vorm van cinema een stuk te traag is voor de opkomende filmjeugd. Ik kan er zelf met mate nog van genieten. Ik ben echter wel van mening dat van alle films van Tarvkosky die ik gezien heb dit de minst absorberende is. Het heeft nog steeds betoverende scenes, maar ik mis dat effect toch wel een beetje waarin ik met open mond zit te kijken. Nostalgia kent wel zo zijn momenten, maar in 't geheel vond ik het hier opvallend lang uitgesponnen en gewoon niet altijd iets bevatten dat de kijker trekt. Het acteerwerk is ook niet bijzonder. Hoofdrolspeler Yankovskiy krijgt een hoop gewicht te verduren aangezien hij veel vreemde en bijna surrealistische dialogen moet uitspreken. Daar lijk je als acteur niet al te veel mee te kunnen, en Yankovskiy lijkt zich dan ook verloren te voelen. Hij is gelukkig beter dan de overige crewleden, die niet over het talent beschikken om de aandacht van de kijker te trekken of vast te houden. Visueel ziet de film er somber en deprimerend uit, maar het camerawerk is schitterend en zeer precies. De cinematografie van Nostalgia ziet er sterk uit. Het effect waar je even een gevoel van tijdsloosheid kent zit er nog steeds in, het mist alleen de attributen om ook de hele film absorberend te maken. Op het gebied van filters of het in beeld brengen van iets heb ik niks te klagen. Ik ben blij dat dit voor Tarkovsky's begrippen nog een redelijk korte film is, want ik vond de zit met 125 minuten toch best vermoeiend. Met andere films van deze regisseur was de (veel) langere speelduur nooit een groot probleem, hier wel. De regie is sterk, maar het acteerwerk en de dialogen wat minder, en weten de aandacht hier toch onvoldoende te trekken helaas.