Ugetsu Monogatari (1953)

Krachtig en teder. Zwart-wit met mooie scènes en beeldcomposities en in zijn gehel cinematografisch zeker boven de middelmaat. Gesmaakte surrealistische wendingen in een verhaal dat eenvoudig gezinsgeluk tegenover ambitie voor geld en roem stelt. Heel wat expressie in de vertolkingen en passende, vaak als mysterieus overkomende muziek.

Ik ben wisselend tevreden over Kenji Mizoguchi. Hij heeft een paar hele mooie films gemaakt, maar ook een paar die de middelmaat nauwelijks ontstijgen. Deze film over valse ambities en ontrouw is daar naar mijn smaak een van. Afgezien van het degelijke camerawerk en een handvol beklijvende scènes, heeft de film last van overacting, overdreven dramatiek en armzalige settings, die soms rechtstreeks uit de jaren 50 lijken te komen. Jammer.

Moeizaam. Mijn versie was er eentje met een donkergele filter. De beeldkwaliteit kon een stuk beter, maar de beeldcompositie, het camerawerk en de opbouw van het plot viel sowieso op. Een soort van sprookje met een bepaalde moraal. Centrale thema´s rond liefde, hebzucht en verraad centraal en worden uitgewerkt aan de hand van twee boeren. De één is een pottenbakker, de andr wil het maken als samoerai, maar is in tegenstelling tot die eerste helemaal niet bedreven in wat hij beoogt. Je moet toch wel van van de Japanse old cinema houden om dit volledig op te kunnen nemen, zeker wanneer men het thema van het platteland en zeg maar de ´Middeleeuwen´ met die samurai en krijgsheren aanhaalt. Niet 100% overtuigd, maar ik snap de liefhebbers zeker.