Reds (1981)

Het epische film-genre is altijd goed voor veel prijzen. Met name de Academy of Motion Picture Arts and Sciences is altijd scheutig met hun Oscars als het lange films over historische figuren of gebeurtenissen betreft. 'Ben-Hur', 'Lawrence Of Arabia', 'Patton', 'The Deer Hunter', 'Gandhi', dat soort werk vinden ze mooi in Amerika. Je kunt je de moeilijke blikken bij The Academy voorstellen toen Warren Beatty met zijn eerste solowerk als regisseur koos voor het verfilmen van het verhaal van John Reed. Deze Amerikaanse journalist stond sympathiek tegenover de Russische Revolutie en de film maakt invoelbaar dat hij onmogelijk een andere kant had kunnen kiezen dan die van de revolutionairen. Lastig uit te leggen in de States, waar communisten-haat en -fobie met de paplepel worden ingegoten. Je kunt echter niet voorbij gaan aan de epische kwaliteiten van 'Reds', schitterend in beeld gebracht en ontdaan van valse sentimenten. Schoorvoetend werd besloten Beatty de Oscar voor beste regisseur toe te kennen. De meerwaarde wordt gecreëerd door het doorsnijden van de film met ooggetuige-verslagen over de tijd van de Russische Revolutie door zowel Amerikanen als Russen, waarvoor Beatty al in 1971 (tien jaar voor het verschijnen van 'Reds') begon met opnemen.

Reds vertelt het verhaal van de communistische journalist John Reed (Wartren Beatty) tussen pakweg 1915 en 1920. In het begin van de film ontmoet hij de vrijdenkende Louise Bryant (Diane Keaton), met wie hij een relatie krijgt. Samen vertrekken ze naar Rusland, waar ze in 1917 de Russische Revolutie meemaken. Eenmaal terug in de Verenigde Staten hoopt Reed een soortgelijke revolutie te kunnen leiden, maar dat mislukt natuurlijk. Het verhaal werd regelmatig onderbroken door interviews met ooggetuigen die de echte John Reed gekend hebben. Dat stoorde me enigszins, omdat het het tempo van de film behoorlijk in de weg zat. Wat mij betreft hadden ze die interviews er beter uit kunnen knippen en als extra's op de dvd kunnen zetten. Ondanks dat het onderwerp (de opkomst van het communisme) me niet bijzonder aanspreekt en de film met een lengte van ruim drie uur best een lange zit is, heb ik me wel aardig vermaakt. De film won in 1981 drie Oscars, waaronder die voor beste regie, en werd in totaal maar liefst twaalf keer genomineerd. 3,5*

Op papier is dit alvast een indrukwekkende film met een geweldige cast, maar ook visueel best wel de moeite. En toch lijkt dit een wat vergeten film, ondanks de 12 Oscarnominaties. Waarschijnlijk door het nogal zware verhaal waardoor de film alle troeven in handen heeft, maar het meer dan ooit een opdracht is om het het hier 3,5 uur vol te houden. Zeker als je geen voorgeschiedenis hebt. Wel knap gedaan met die getuigen, zodat het nog meer op een echte getuigenis lijkt.