Hachi: A Dog's Tale (2009)

“I understand how you feel. Hachi, my friend, Parker is never coming home. But if Hachiko wants to wait, then Hachiko should wait. Have a long life Hachi.” Hachi komt als een mokerslag aan. Dat had ik al verwacht maar toch kan je jezelf hier niet op voorbereiden. En dat wil je eigenlijk ook niet want soms is het gewoon lekker om hevig geëmotioneerd te raken door een film. Raar eigenlijk, al het recente menselijk leed doet me bijna niets meer (murw gebeukt door al het slechte nieuws waarschijnlijk) maar het verhaal over een hond en zijn baasje raakt me diep. Op Hachiko raak je dan ook vanaf de allereerste scene verliefd, en de band tussen Parker en Hachiko is ontroerend om te zien. Dit soort films kunnen al snel te sentimenteel worden maar Hallstrom weet er een intieme, oprechte en ook zeker sentimentele film van te maken. Gere is goed en de Akita’s verdienen natuurlijk de honden Oscar. De mooie beelden en cinematografie maakt het een erg sfeervol geheel en ook een compliment voor de sfeervolle pianomuziek, die het allemaal nog even lekker aandikt. Heel erg Amerikaans maar voor deze ene keer helemaal niet erg. Echt genoten.

Hartverscheurende film. Dit is echt een film wat mij heeft geraakt. Ja ik geef toe, eigenlijk is de film goedkoop sentimenteel. Je neemt een schattige hond, een mooi verhaaltje met een tragische wending en je doet eronder verdrietige muziek. Succes bijna gegarandeerd dat je de kijkers (in ieder geval de hondenliefhebbers) weet te ontroeren. Maar de opzet van de film werkt wel en het wordt nooit te sentimenteel. De hond is erg schattig en Richard Gere speelt op een erg sympathieke manier het baasje. De film is losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar als je er langer over nadenkt zijn sommige plotwendingen best onlogisch. Dat maakt op zich niet zoveel uit. Ik zie de film als een tragisch sprookje met een moraal over trouw, meer lijkt ook (gelukkig) niet gepretendeerd te worden. 4,5*