Always Shine (2016)

Always Shine Aardige film over een niet al te beste vriendschap, die door een korte vakantie ontaardt in een nachtmerrie. Grootste pluspunt van Always Shine is het waanzinnige acteerwerk van Davis, die van Anna een meelijwekkend maar vooral kwaadaardig personage weet te maken. Zonder van Anna een karikatuur te maken (wat makkelijk had gekund). FitzGerald is niet geweldig en personages blijven wel heel eendimensionaal, maar sfeervol is het wel. De regie van Sophia Takal is eigenzinnig, met een aantal aardige editing keuzes en close ups.

Intelligent geschreven, complex psychologisch drama met thrillerelementen nodigt uit tot herhaald kijken. Centraal staan twee vriendinnen die een weekend samen doorbrengen in de hoop hun vriendschap nieuw leven in te blazen. Anna [Mackenzie Davis] en Beth [Caitlin FitzGerald] zijn allebei actrices maar Beth heeft meer succes gehad en dat leidt tot wroeging bij Anna, vooral wanneer Beth een scenario dat haar is aangeboden afwijst. Het scenario van Lawrence Michael Levine zet je op sluwe wijze op het verkeerde been in de scène waarin we kennis maken met Anna en dat maakt duidelijk dat je te maken hebt met een film die speelt met verwachtingen en je langzaam de afzonderlijke stukjes aanreikt van een puzzel die je bij de eerste poging mogelijk nog niet helemaal in elkaar weet te zetten. Onder de intelligente regie van Sophia Takal komt Davis tot een intense, doch beheerste vertolking die tot aan het verrassende eindezorgt voor een ongemakkelijke spanning die versterkt wordt door het contrasterende, ingetogen spel van FitzGerald.

Deze thrillerfilm van regisseuse Sophia Takal bestaat vooral uit heel veel gezever en allerlei bijkomende onzin. Wanneer de escalatie eindelijk begint in te treden is het al veel te laat, want tegen die tijd zit de kijker al bijna een uur opgescheept met het onzinnige personage van Caitlin FitzGerald (evenzeer erbarmelijk geacteerd). Gelukkig lijkt Mackenzie Davis de intensiteit van haar personage een beetje te begrijpen en acteert niet alsof ze een aantal zinnen van een kartonnen bordje moet oplezen. De ruzie tussen de twee dames wordt degelijk vormgegeven en laat een film als Always Shine opleven, maar ook dat wordt uiteindelijk afgebroken voor een of ander vervelend romantiekverhaaltje. Niets mis met het politieke laagje verder en Davis draagt een goed deel van de film, maar ik heb niet vaak zo'n saai thrillergebeuren gezien. Geregeld serieus moeite moeten doen om de minuten te laten verstrijken zonder de tijd te checken.