Boogie Nights (1997)

Toch wel een vingeroefening voor Magnolia, waarin PTA helemaal los mag gaan. Dat werkt het eerste uur uitstekend, daarna zakt de film wat in. Er moet een verhaal worden afgerond waar PTA mijns inziens op de verkeerde gebeurtenissen inzoomt, en het eerste uur was zo vol energie dat je als kijker ook al wel bent uitgeput. Het is niet slecht, maar een stuk minder. Maar tot die tijd genieten. Heerlijk camerawerk met soms prachtige shots (de rolschaatsen voor in beeld en Wahlberg klein verderop), een zalige soundtrack en vol schitterende personages. Allen zitten ze niet op hun plek, losers zijn het zelfs eigenlijk, maar zo vol mededogen geschreven en sterk geacteerd dat eenieder sympathie krijgt. 4,0* (blijft staan).

Dat is nog eens een leuk weerzien. Ik kon deze destijds best waarderen dacht ik, maar hij was tamelijk ver weggezakt uit mijn geheugen. Blijkt dus gewoon tot het beste werk te behoren van PTA, in een toch al niet misselijk oeuvre. Messcherpe schetsen van Amerikaanse personages in een Amerikaanse setting, grotesk, ontluisterend én vol empathie, soms hilarisch, soms hartroerend, en soms allebei tegelijkertijd, en altijd zonder oordeel: het is wat Anderson doet. En in Boogie Nights gaat dat allemaal wel heel erg goed, niet in het minst dankzij de weer geweldige cast. Naast de gekende klasse van onder meer Reilly, Moore, Hoffman en Macy, zien we hier ook de voor 'dit soort' films op het eerste gezicht wat atypische acteurs als Wahlberg en Reynolds tot grote hoogte stijgen. Fraai tijdsbeeld ook natuurlijk, en je leeft mee met de personages, die in hun naïviteit iets ontwapenends hebben, hun worsteling als hun dromen in duigen vallen, en hun uiteindelijke vlucht terug in het warme bad van hun illusoire wereld.

Leuke Anderson weer. 27 en dit kunnen is toch wel bijzonder, en het is duidelijk te merken dat hij graag iets anders wilde dan de "normalere" films. Wat was hij fris hier, dat kan ik niet echt meer zeggen van zijn nieuwste Phantom Thread , die deze echte frisheid weer een beetje mist. Wat misschien wel het beste aan de film was, was het briljante cameragebruik. De bewegingen, snelle zoom-ins, draaien en snelheid van de camera zorgen voor een bepaalde frisheid en vlotheid. Je komt vrij snel door de 155 minuten heen, daarom vind ik dit soort rise en fall films een stukje beter dan bijvoorbeeld Scorsese. Beter dan de 2 jaar latere Magnolia is dit niet, maar het lijkt er wel op. Het enige verschil tussen de 2 is dat ik bij Magnolia gelijk in de film gezogen werd en niet meer los gelaten werd, hier was dat niet altijd het geval. Soms liet het me gewoon los, en daarom was de absoluut volle aandacht er niet meer bij. Acteerwerk is prima, Wahlberg doet het best leuk in zijn wat gedurfde rol, maar ook Reynolds was best leuk als Jack Horner. Moore vond ik niet al te best, maar dat is voor de rest ook niet echt mijn actrice. De rollen van Hoffman, Macy, Reilly en Graham waren leuk. Vlotte film, die ondanks zijn lange speelduur absoluut nergens verveelt en erg snel voorbij gaat. Ik hoop dat Anderson nog meer van dit soort films in petto heeft. Ik hoor het wel, ik ga nog meer van deze man zien.