Mamma Mia! (2008)

Oeeffff, wat een aanmatigende ongecoördineerde bende is dit zeg. Dat verhaal en de uitwerking daarvan, dat kan toch niet! Een jongedame is alleen opgegroeid met haar moeder op een Grieks eilandje. Ze gaat trouwen en wil haar vader drbij. Probleempje echter is dat ze niet weet wie hij is. Er kunnen drie gegadigden daarvoor doorgaan. In plaats van dat ze een DNA-test laat uitvoeren (dit zou logisch wezen, ja toch!) nodigt ze hen alle drie uit op haar bruiloft en ziet ze verder wel wat er gaat gebeuren. Het einde laat zich natuurlijk raden, het slaat allemaal nergens en het maakt allemaal geen zier uit . Dit alles wordt omlijst met liedjes van ABBA, die voor het overgrote deel met de haren erbij getrokken zijn. De muziek van hen is wel aardig, maar heeft eigenlijk geen toegevoegde waarde voor de film. Het plot en sommige bijkarakters zijn zo storend debiel. Het deed me vooral pijn om te zien hoe The Winner Takes it All, een van ABBA's sterkste nummers, door Meryl Streep werd gebracht. Ze maakt dr een domme krijsshow van en Pierce Brosnan staat haar continu als een lamme aardappelenzak toe te kijken. Bah, echt weer zo'n vervelende musical die in de al zo lange rij braak-musicals plaats kan nemen .

Argh. Ja, het was niet alsof ik er heel veel van verwachtte van tevoren, maar dit? Een enkele capabele zangeres (Seyfried) daargelaten: het klinkt allemaal verschrikkelijk. Het enkele Abba-nummer dat ik wel te tolereren vind (The Winner Takes It All) is of niet uit te staan, of zit uberhaupt niet in de film (Fernando). Niet dat het verder iets uitmaakt, want de nummers hebben toch al amper iets te maken met de gebeurtenissen en zijn daardoor alleen maar extra irritant. Buiten dat zijn de personages zelf ook al uitzonderlijk oninteressant of uitzonderlijk irritant. Streep heb ik doorgaans erg hoog zitten, maar dat respect heeft zo zijn grenzen bereikt met deze wanprestatie. Oef, en dan Brosnan. Ik heb vooral pijnlijk gelachen en dat zorgde er in ieder geval dat de mondhoeken nog een juist kant opgingen. Zijn scenes met Firth en Skarsgard zijn verreweg de beste uit deze 'film', maar wie hem ooit heeft laten zingen, verdient een nekschot. Of een Oscar. Ik weet het niet, het was vooral hilarisch. Pijnlijk en zo grappig. Het is een acteur van een bepaald formaat die er alsnog mee wegkomt, de vriendinnen van Donna komen er absoluut niet mee weg en zorgen voor verschrikkelijke en wanstaltige momenten. Urgh. Die muziek, die regie, de kitsch. Het non-existente plot! Er gebeuren dingen, maar het boeit allemaal niets, er is nooit een bepaalde ernst aanwezig waardoor ik er iets in wil investeren. De aankleding is al helemaal verschrikkelijk met de afzichtelijke kleuren en kostuums. Dit is podverdrie nog an toe nog een stap erger dan Grease en ik dacht daarmee al de meest wanstaltige musical ooit gezien te hebben. Ik wil mijn hersencellen terug. En terwijl ik dit type (omdat ik dacht dat het einde al in zicht was) krijgen we nog een afsluitend lied van de drie dames die Dancing Queen doen terwijl de aftiteling er omheen danst. Stop daarmee. De film is klaar en dient niet nog langer te duren dan hij nu al geduurd heeft. STOP!

Bah. Sowieso al geen fan van ABBA en Meryl Streep en dan is dit een martelgang, hoor. Heel af en toe nog leuk door een foute scène hier en daar, maar al bij al moeilijk door te komen. Na de eerste 2 à 3 liedjes is de schwung er wel af en dan is het verplicht alle klassiekers aan bod laten komen. De mannelijke castleden doen het behoorlijk en de appetijtelijke Amanda Seyfried maakt het ook wat de moeite. Maar wee o wee als Streep haar kweek opentrekt. Vreselijk is het. 1