Fanny och Alexander (1982)

Wat een duffe (film) (ellende) (filmellende). Meteen na het thuiskomen van My Blueberry Nights zijn we aan deze film begonnen. Na die filmische emotie valt Fanny Och Alexander gewoon knalhard en droog op de maag. Een vreselijk kale registratie van ontzettend saaie taferelen. Veel Fanny en Alexander is er ook niet aan, het eerste uur wist ik amper wie ze waren. Dat hele diner kon mij echt niet boeien, ook de ellenlange conversaties en monologen waren ongeïnspireerd en niet doorheen te komen. Na een uurtje hebben we het dan ook maar opgegeven. De volgende dag de rest van de film gezien (3 uren versie gekeken, miniseries ben ik een beetje zat) en hoewel die wat vlotter verloopt blijft het een tergend saaie bedoening. Vond het erg lelijk (dat weerkerend shot van dat beekje naar die boerenkerktoren), erg saai en vooral ook slecht geacteerd. Die Alexander bakte er helemaal niks van. Gewoon écht mijn regisseur niet. Erg kale registratie van duffe taferelen met manke personages. Film wint iets aan tempo naar het einde toe maar dan was het voor mij al lang te laat. 0.5*

Ingmar Bergman bedoelde 'Fanny Och Alexander' als zijn afscheidswerk en zo ziet het er ook uit. Alle thematiek uit zijn vorige films komt aan de orde enm wordt bekeken door de ogen van het kind Alexander die je niet anders kunt bekijken dan een jeugdversie van de regisseur zelf. Alle emoties die een kinderleven kunnen domineren passeren de revue: familiegeluk, verbazing over het gedrag van volwassenen, angst, opstandigheid, fantasie, ontluikende sexualiteit. Kortom: 'Fanny Och Alexander' is een ware tour-de-force die het beste bekeken kan worden in de uitgebreide televisie-versie van ruim 5 uur. Ook daarin komt het gebruikte kleurenpalet (van uitbundig in het gelukkige deel van het verhaal tot zeer grijs in het angstige deel) uitstekend tot zijn recht.