Yella (2007)

Veel te vaag voor mij. Het einde kwam als een verrassing over, maar sluit niet zo geniaal aan op alles wat vooraf ging (en daarom dus een tikkeltje pretentieus). Na een goede eerste 20 min wordt het wel erg saai met een Nina Hoss die zich beperkt tot het hoofdje laten hangen en waarvoor ik niet kan begrijpen dat hiervoor een Zilveren Beer werd uitgereikt. Geen aanrader behalve dan voor de arthouse diehards.

Yella is de naam van de hoofdpersoon. Een jonge vrouw afkomstig uit een kleine stad in het Oosten van Duitsland waar het werk schaars is. Ze zoekt haar geluk daarom in de grote stad Hannover. De film van Cristian Petzold schetst een donker beeld van Duitsland. In het Oosten is het misère. In het Westelijk deel van Duitsland is die misère er ook. De film staat behalve als drama te boek als een horrorfilm. Het horroraspect is lastig te duiden. In het verloop wordt duidelijk dat het horrorlabel niet is gebaseerd op expliciet herkenbare taferelen maar wel herkenbaar is in de onheilspellende atmosfeer. Petzold accentueert die sfeer door Yella te laten terugdenken aan een ernstig auto-ongeval dat zij meemaakte. Yella hoort af en toe de klap die de auto op het water maakte en hoort het gekras van de kraaien die als stille getuigen het ongeluk observeerden. Yella is een maatschappijkritisch drama waarin Petzold het kapitalistische systeem in het algemeen en het gewetenloos speculeren met virtuele bedragen in het bijzonder bekritiseert. De film toont een wereld die Yella kortstondig enige troost biedt. Troost uit de malaise van een afgebroken relatie en een uitzichtloos bestaan in het kleine stadje in het Oosten. De wereld van het kapitaal blijkt echter niet per se een mooie wereld en desillusie ligt steevast op de loer. Het emotieloze systeem is sterker dan het individu. Zelfs als het individu zich niet verzet maar zich aan het systeem conformeert. De film ademt een pessimistisch levensgevoel dat door de camera met subtiele, minimalistische en hypnotische beelden wordt ondersteund. Het sombere gevoel wordt nog eens dieper beklemtoond door de muziek van Beethoven’s Mondscheinsonate onder de beelden te plakken. In het centrum van al die somberheid staat altijd weer Yella. Een mysterieuze vrouw die altijd maar weer dezelfde rode jurk draagt.en die steeds maar weer in merkwaardige situaties terechtkomt die een surrealistische ondertoon hebben. Prima film.