Solyaris (1972)

Solyaris is een psychologisch drama dat net als die andere SF-klassieker 2001: a space odyssey antwoorden tracht te zoeken over filosofische vraagstukken. En net als die 2001 is dat niet echt iets wat me boeit in een film. Waar 2001 nog visueel vooruitstrevend was, mis ik dat bij Solyaris toch wel. Mooi is de film zeker niet. Misschien dat ik 2001 ooit nog kan waarderen, maar bij Solyaris zal dat wat langer duren vrees ik.

Aan het begin van de film wordt het nagebouwde (groot-)vaderlijke huis in zijn idylische omgeving in hele mooie beelden getoond. Kris Kelvin stelt zich wellustig bloot aan een regenbui op het terras waar een theekopje druppels opvangt. De reportage van vergaderingen over de problemen bij de planeet is misschien wat langdradig. Je zou willen vooruitspoelen naar wanneer Khari op het ruimteschip verschijnt. Wie is zij? Een gelijkenis met de mythische figuur van Euridice dringt zich op. Het spannende van het verhaal zit hem in hoe Khari haar eigen bewustzijn ontwikkelt en zichzelf ontdekt. Kris speelt eigenlijk maar een bijrol daarbij.