My Blueberry Nights (2007)

Erg fijn. Mijn eerste Kar Wai Wong en ben er ook vrij blanco ingegaan. Ben ik uiteindelijk erg blij om, wat dit was echt een positieve verrassing. Visueel een klein pareltje, denk niet dat er een seconde in de film zit waar er niet het een of ander gebeurt op visueel vlak. Vertraagde beelden, geweldig mooie tussenshots (Amerika zag er nog nooit zo aantrekkelijk uit) en cool camerawerk. Van buiten uit filmen als de scène zich binnen afspeelt, en omgekeerd. Knap gedaan. Verhaal is opgedeeld in verschillende delen. Rode draad is de relatie tussen Lizzie, die Amerika rondtrekt om haar gebroken hart te vergeten, en Jeremy, een Britse cafe-uitbater die via de brieven die Lizzie hem regelmatig stuurt hopeloos in contact met haar probeert te komen. Terwijl Lizzie nieuwe mensen leert kennen ontvouwen zich enkele verhalen. Hoewel de film gedragen wordt door de mooie visuele stijl, heeft Kar Wai ook aandacht voor de andere zaken. De verhalen en personages zijn boeiend, realistisch maar toch met genoeg hoek af om het interessant te houden. Ook het acteerwerk is prima. Norah Jones verbaast met een naturel die je niet verwacht van een eerste serieuze rol, Rachel Weisz en David Strathairn zijn sterk als ex-koppel, Law is altijd goed en Portman kan voor mij niets fout doen. Sterk acteerwerk en zelfs met een belachelijke haardos en dito accent nog steeds verschrikkelijk aantrekkelijk. Dikke meevaller dus. Visueel genieten, interessante verhaaltjes, verwarmend einde. 4*

In het jaar dat My Blueberry Nights uitkwam, leerde ik Kar Wai Wong kennen met zijn 2046. Ondertussen al wat meer films van hem gezien en het werd tijd dat ik My Blueberry Nights nog eens opzette. En wat een heerlijke film is dit nog altijd. De lijn tussen muziek en beeld is zeer dun. Beiden vullen elkaar zeer mooi aan. Warme kleuren die je meenemen in een melancholische nacht met al even melancholische maar lichte jazz er bij. Met dialogen die geen woord te veel hebben en momenten van stilte die al even sprekend zijn. Centraal staat Norah Jones als (Elizabeth) die gaandeweg in contact komt met enkele mensen die haar leven op bijna een jaar tijd zullen veranderen. Met symboliek die werkt en niet geforceerd met een filosofische boodschap wil staan zwaaien. Van de blueberry pie tot een bokaal met sleutels. De mensen die Elizabeth tegen, dragen hun verleden met zich mee, net als zijzelf. Elk van hen gaat er op een andere manier mee om. Zo zal Elizabeth zelf ook gaandeweg haar verleden loslaten om vooruit te gaan. Kar Wai Wong gaat uitzonderlijk voor een Amerikaanse setting, cast en muziek. Maar qua regie blijft hij wel zichzelf en drukt hij zijn gekende warme visuele stempel hier. Een zeer ontroerende film die absoluut niet moet onderdoen voor het gros van zijn palmares. Een prachtige film die 15 jaar later nog steeds niets van haar kracht heeft verloren.