Miss Potter (2006)

Meestal bevat een feel-good-film toch wel een patroon van twee stappen vooruit, één terug, dan weer twee vooruit enz. totdat je bij de finish komt, maar bij deze film waren de struikelblokjes wel èrg miniem – totdat de onverwachte dood van de uitgever / verloofde roet in het eten gooit, dat was toch wel een stevige setback. Los daarvan vond ik de hele film eigenlijk redelijk zoetsappig zonder dat dat mij echt stoorde, ook wel dankzij het solide spel van Zellweger, McGregor en Watson. Voornaamste minpunt vond ik die geanimeerde konijntjes, dat kwam op mij toch een beetje infantiel over, alsof de makers "het kind in de volwassen kijker" wilden aanspreken maar daarbij een veel te kinderachtige methode hanteerden. Toch al met al behoorlijk door geboeid, en ook, jawel, ontroerd, snotter snotter, toch ook.          Twee grappige details: de moeder van Ewan McGregor wordt gespeeld door Phylidda Law, de echte moeder van Emma Thompson, en één van zijn broers (de baardloze) door David Bamber, Mr Collins in de TV-verfilming van Pride and prejudice uit 1995 (die met Colin Firth en Jennifer Ehle).

Charmant, romantisch filmpje, zeer zeker sentimenteel maar met een zeer goede act van Renée Zellweger waaruit de ambitie en de gedrevenheid van het hoofdpersonage perfect uitstraalt. Het einde viel wel wat verrassend en mist misschien wel een climax.

Erg sympathieke en zelfs wat betoverende film met een heel sterke Zellweger. Te weinig bijzonder om echt indruk te maken, maar zeker wel de moeite van het kijken waard.