The Bounty (1984)

Het is heel verleidelijk om deze film met de voorgangers uit 1963 en 1935 te vergelijken, niet doen, kom je bedrogen uit, van de drie is dit de mindere, terwijl alle ingrediënten aanwezig waren om juist van deze versie een klassieker te maken, aanwezig waren. Een geweldige cast, een verhaal welke iedereen kent, locaties zoals ze nog nooit zijn vertoond en een soundtrack om je vingers bij af te likken. Waarom lukt het dan niet om deze film naar grote hoogten te stuwen, dat ligt deels aan de regisseur, hij is te licht om dit klassieke verhaal op de juiste wijze in beeld te brengen. Hij heeft aardige films gemaakt, maar juist dit verhaal waarin de persoonlijke verhouding tussen twee mensen haarscherp in beeld moet worden gebracht, dat lukt hem niet. Ook Gibson was ( toen ) nog niet klaar voor een dergelijke zware rol, beter was het geweest dat Daniel Day Lewis zijn rol had gekregen, die had waarschijnlijker de rol van Christian wat meer ingetogen in beeld gebracht en met dat ingetogen bedoel ik de uitbarsting van Christian op het moment dat het schip wordt overgenomen, dan acteert Gibson als een volledig doorgedraaide idioot, Gibson heeft ook niet het beweeglijke en smalle gezicht welke geschikt zijn om de tweestrijd te laten weerspiegelen tussen plicht en vriendschap enerzijds en afschuw voor het handelen van zijn vriend Bligh en sympathie voor de bemanning anderzijds. Overduidelijk is dat Gibson in die periode werd gecast voor zijn looks en omdat hij na films als Mad Max 1 en 2 en Galipolli een publiekstrekker was geworden. Speelt hij slecht, nee dat ook weer niet, maar hij overtuigde op sommige momenten niet. Hopkins is duidelijk wel thuis in zijn rol en laat ook in deze rol weer zien dat hij een acterende duizendpoot is. Maar de film kent ook prachtige dingen zoals de opnames, fabelachtig, maar het sterkst is de soundtrack, in een woord subliem, dat maakte ook dat ik de film toch drie sterren geef.

Sir Philip Anthony Hopkins was tijde van deze film 47 jaar jong en dat was te zien aan zijn ferme gedrag en passen. Ook een nog jonge Mel Gibson zien we hier als jonge acteur, hij was toen 28 jaar. Beiden dragen de film met verve en dat is ook te merken aan de film, deze loopt lekker door en de kijker zal zich geen moment vervelen. Hopkins speelt de Engelse kapitein William Bligh die steeds strenger wordt tijdens een tocht naar Tahiti, waar men broodbomen zal halen met kluit en al om deze naar Jamaica te vervoeren. Daar kon het functioneren als goedkoop voedsel voor de daar aanwezige slaven. Kapitein Bligh komt op de kijker niet over als een sympathiek man, hij is nogal punctueel en alles moet volgens het "boekje" wat niet goed overkomt op zijn bemanning. Hiervoor staat een mening/recensie van jono waar je een aardige omschrijving van het verhaal krijgt. ' W.V. heeft ook een mooi stuk geschreven over deze film. Wie nog iets meer wil: baspls We hadden ondanks de leeftijd van de film, deze nog nooit gezien en waren dan ook aangenaam verrast over het verhaal en de verfilming hiervan: een 7,5!

Degelijk. Klassieke avonturenfilm in al z'n vezels. Groots gemaakt, met mooie shots van het schip, vaak ondersteund door het kenmerkende geluid van Vangelis' muziek. En, na een tijdje, exotisch aandoend, waardoor je dan toch het gevoel hebt dat de bemanning inderdaad ergens in the middle of nowhere terecht gekomen is. Maar het is ook net wat te knullig. Anthony Hopkins is karikaturaal, Mel Gibson ook. Maar verder is die laatste wel prima gecast, als hersenloze adonis. De scène waarin hij ogenschijnlijk moeiteloos verleid wordt een stel giechelende trezebezen werkt, mogelijk onbedoeld, op de lachspieren. Het kan ook serieus bedoeld zijn, want als ik maandenlang op een schip zou zitten met geen vrouwen maar wel een hoop andere mannen, zou ik misschien ook overstag gaan na zo'n hartelijk monokini welkom van exotische schonen. Gevaar of een cultuurverschil lijkt niet meteen aan de orde. Na een tijdje neemt de film een iets 'hardere' toon aan. Het wordt, logischerwijze, uitzichtlozer. Ondertussen zijn er films die de survival stukken beter hebben neergezet. Hopkins en de zijnen lijken vooral last te hebben van baardgroei. De twijfelachtige keuze van de muiters kan aan het einde nog een ietwat onheilspellende sfeer verzorgen. Het verhaal van Fletcher Christian was mij reeds bekend. De geschiedenisles vind ik vaak wel interessant, los van dat het te zot om los te lopen is wat er indertijd allemaal gebeurd is. 3