United 93 (2006)

Beetje overroepen. Lijkt wel dat men deze vooral zo goed vond om wat hij niét is. Mnee, het is geen opgeblazen sentimentele draak geworden, in de plaats krijg je een relatief kale registratie van de gebeurtenissen op en rond vlucht U93. Allicht een moedige keuze van Greengrass, maar de film werd er wat mij betreft niet meteen beter door. In het begin was het nog wel interessant, al blijft het wel een beetje vreemd dat men het minst interessante vliegtuig heeft uitgekozen. Zowat na halverwege blijkt dan waarom. De inzittenden keren zich tegen de kapers en verijdelen een nog grotere ramp, waardoor je als kijker alsnog wat heldendom voorgeschoteld krijgt. De scenes op het vliegtuig vallen echter tegen. Het realisme zag ik er niet zo in, het voelde af en toe wat aan als een magere TV-verfilming. Camerawerk ook echt belabberd en de muziekale begeleiding voegt ook niet geweldig veel toe. Het feit dat het hier om een befaamde en tragische gebeurtenis gaat voegt wel net iets extras toe, maar da's dan eerder buiten de kwaliteit van de film om. Vond het een redelijk gelaten kijkervaring, had toch meer inleving verwacht bij deze film. Bottom line is denk ik dat Greengrass gewoon niet zo'n beste regisseur is. Heeft me nog geen enkele keer kunnen overtuigen, ook deze film bevat teveel gemist potentieel. 2.0*

De film begingt met een schets van het gewone dagdagelijks gedoe van passagiers, boord- en vlieghavenpersoneel. Best goed, want er komt amper privé-toestandjes aan te pas, maar het duurt iets te lang. Daarna komt het relaas van het dramatisch gebeuren, met spanning en chaos in crescendo. Af en toe wat onoverzichtelijk wat anderzijds de panieksituaties zowel in de lucht als op de grond toch onderstreept. Geen grote namen in de cast, maar dat maakt het misschien wel natuurlijker en echter en wordt de aandacht niet naar de sterren afgeleid. Het slot brengt in de aftiteling wat concrete, eerder kritische, informatie over het drama.

Zo! Hier was ik toch wel even van onder de indruk. In die zin eigenlijk een beetje een tv achtige film, snel gemonteerd, veel dialoog zonder bijvoorbeeld expliciet de gebeurtenissen van 9/11 te tonen, beelden die we allemaal wel kennen en deze invalshoek is best wel goed bedacht. Laten we eerlijk zijn, de helft van de film zit je naar vluchtleiders te kijken die oeverloos in hun headset lullen en naar groene puntjes op een scherm zitten te kijken. Ik bedoel, hou dat maar eens spannend en daar slaagt Greengrass prima in. Al die mensen die aan het werk zijn en proberen te bevatten wat er aan de hand is, wat er gebeurt en waar die vliegtuigen blijven. De schier onmogelijke frustratie en onmacht. En toch bijzonder goed gemonteerd met spanningsboog, en dan die rokende torens op de achtergrond en dan heel langzaam dat doorsijpelende besef. Het zal toch niet..? Het geharrewar overigens van de militairen die zich de haren uit de kop trekken want wie moet beslissen wie opdracht geeft die toestellen neer te schieten? De president? De vice-president? Overigens beide niet bereikbaar. Vervolgens gaat de film over naar United 93 waar de situatie escaleert. Wat mij betreft eigenlijk heel bescheiden en geplaatst zonder overdreven toestanden in beeld gebracht. Dit laatste deel en afloop duurt minder lang, wat mij betreft logisch is want hoe lang hou je dat interessant voor je de melodramatisch wordt? Ander dingetje wat mij dan bijzonder intrigeert, de film duurt net zolang als dat het toestel opsteeg en neerstort. Opnieuw ook een erg knap aspect van de film.