Phantom of the Opera (1943)

De enige uit de Essential (Monster) Collection blu-ray set van Universal die in kleur geschoten is. Dit past wel bij de kleurrijke kostuums die het operahuis sieren. Volgens mij ook zo'n beetje de enige uit de collectie die het accent zo erg op de romantiek heeft liggen. Vooral de agent en de met hem concurrerende operazanger zijn voor tegenwoordige begrippen behoorlijk stoffige, gedateerde personages. Het 'spook' komt wel overtuigend over in diens meest iconische uitdossing. De onthulling op het einde mist echter het shockeffect. De make-up is wel goed gedaan, maar gewoonweg niet angstaanjagend genoeg. Dat deden ze in de silent versie een stuk beter als ik de fotos zo zie in het bij de boxset horende boekje. Voor tegenwoordige begrippen een haast cartooneske vertoning van het klassieke verhaal, maar hij weet hier en daar nog best te vermaken.

Ik denk Universal's slechtste horrorfilm, een verschrikkelijke zit. Ik heb deze klassieker erg lang laten liggen vanwege het onderwerp wat me niet ligt, maar aangezien hij in de Universal Horror box zit en het enige historische waarde heeft moest ik hem toch een keer bekijken. Het is ook de eerste verfilming die ik zie van het verhaal, en ook de laatste. Ik heb een bloedhekel aan opera. Ik kan er nog steeds niet bij dat mensen hier naar kunnen luisteren, laat staan een verhaal kunnen volgen. De oubollige sfeer is ook een dingetje waar ik maar moeilijk mee kan omgaan. Nu is de film volledig in kleur te bewonderen, waardoor de mottenballenlucht van oude meubels de woonkamer in lijken te komen. De film zit zo vol met lelijke, kitscherige decors dat mijn ogen ervan prikte. Sfeervol, maar alleen voor de liefhebber. The Phantom of the Opera bevat veel dingen, waarvan horror het minste is. Het gaat vooral om romantiek, gecombineerd met kinderachtige humor. Het spook is verliefd op Christine, evenals de met Zorro-snor beplakte Anatole en Daubert. Vooral die laatste twee zijn daardoor elkaars concurrent en lijken maar niet met elkaar door één deur te kunnen. Ook laten ze elkaar nooit uitpraten. Bij de derde keer rolde ik wederom van de bank van het lachen, maar werd al snel rechtop gebeukt door de luidruchtige operastemmen alsof ze met hun ballen tussen een bankschroef hingen. Want er is véél opera, het beslaat misschien de helft van de film. Het enige pluspunt wat geluid betreft was de stem van Claude 'Invisible Man' Rains. Fijn om die weer te horen, acteert ook wel redelijk. Het spook is echter een slechte creatie met een wel erg pover masker. Er gaat geen enkele dreiging van uit. Er vallen een paar doden, maar ik heb geen druppie bloed gezien. Jammer dat alles offscreen gebeurt. Nee, dit was eigenlijk stiekem echt helemaal niks.

Het spook van de opera wie kent hem niet...toch? Of is dat mijn opvoeding met voornamelijk klassieke muziek en vele concerten van het plaatselijk orkest daar de oorzaak van? Andrew Lloyd Webber was met zijn 1986 versie een onontkoombaar iets tijdens mijn jeugd, en ik moet zeggen dat ik de cd in mijn collectie heb en het boek van Leroux zelf geprobeerd heb, iets is kennelijk wel blijven hangen. Het was vorig jaar dat de Argento versie uit '98 op mijn pad kwam, een succes was dat bepaald niet. Maar deze versie uit '43 wakkerde mijn nieuwsgierigheid toch weer aan ook al krijgt deze ook geen super cijfers. Toch heeft deze versie wel een bepaalde gunfactor die voornamelijk voortkomt uit de kwaliteit die het geheel uitademt. Het ziet er allemaal mooi en verzorgd uit en deze ingekleurde versie oogt eigenlijk geen moment een film uit '43. Er wordt best aardig geacteerd en de humor rond het tweetal dat naar de hand van Christine dingen is ook best leuk. Daarnaast moeten we niet de oorsprong vergeten rond het spook, Eric in dit geval, met zijn muziek en het zuur. Een intro die lang aanvoelt maar wel nuttig is, iets waar bijvoorbeeld Argento in zijn versie totaal geen tijd aan besteedt. Minpunten van de film zijn toch de grote delen van opera's en voorstellingen die getoond worden. Uiteraard het hoort erbij maar het slokt wel veel tijd op van een film die al niet erg lang is. Het is pas na 26 minuten dat er echt iets van waarde gebeurt, het ontstaan van het spook in die zin. Waaruit ook al snel de volgende conclusie volgt dat het vooral interessant is als Eric Claudin in beeld is en daar buiten toch al snel de interesse verslapt. Het mag duidelijk zijn dat deze Phantom of the Opera geen hoogvlieger is, toch scoorde deze film in '43 behoorlijk met Oscars omtrent geluid, kostuums en camerawerk. En ach, het onderbuikgevoel geeft het geheel toch de voordeel van de twijfel. Dus een prima cijfer wat mij betreft voor dit oudje.