Children of Men (2006)

“As the sound of the playgrounds faded, the despair set in. Very odd, what happens in a world without children's voices.” Een film met twee (of drie) gezichten. Het sfeervolle begin, het wat langdradige middenstuk en het spectaculaire einde met één van de best gefilmde actiescènes die ik ooit heb gezien. De film begint heel erg goed en door het grijze en naargeestige decor zit je gelijk goed in de film. Na de dood van Julian (Julianne Moore) lijkt het wel of alle lucht uit een ballon ontsnapt, en wordt het een rommelig en langdradig geheel. Wanneer de film zich verplaatst naar Bexhill en de baby wordt geboren, komt er weer wat meer vaart in het verhaal en tja, die minuten durende actiescene hé... Weergaloos. Sowieso is de cinematografie en het camerawerk van Lubezki prachtig. Vooral als al die militairen stilzwijgend naar de baby staan te staren en daarna gewoon weer verder gaan met oorlog voeren. Cynisme ten top maar het past wel. Dit soort verhalen gaan er bij mij meestal in als zoete koek en ook hier vond ik het uitermate interessant. Het script oogt soms wat rommelig en onduidelijk, maar interessant is het allemaal wel. Owen is sterk en ook Caine heeft een leuke rol als hippie. Children of Men heeft zijn ups and downs maar is een sfeervolle film met een intrigerend uitgangspunt en geweldige actiescènes.

"Pull my finger" In de nabije toekomst is de mens onvruchtbaar geworden. De wereld verkeerd in chaos en duizenden vluchtelingen proberen Engeland te bereiken. Theo - een voormalig revolutionair - word door de organisatie van zijn ex benaderd om hen te helpen met een geheime missie. Het in veiligheid brengen van de eerste zwangere vrouw in 18 jaar... Children of Men is een goede Sciencefiction-film met een bijzonder sterk concept. De mens is om onbekende reden onvruchtbaar geworden en de wereld staat op instorten. En dat alles is ook nog eens op een erg actuele en (schokkend genoeg) aannemelijke manier gebracht. De vluchtelingenkampen en dergelijke versterken dat effect. Tegelijkertijd is ook het bekende Orwelliaanse dystopische concept in een hedendaags jasje gestoken. En onder dit alles zit ook nog eens een goed drama over de vader die zijn zoon heeft verloren die de kans heeft een ander kind te helpen. Het is duidelijk een film van Alfonso Cuarón. De grauwe colorgrading, onstabiele shots (volgens mij is de hele film handheld gedaan) en maffe Britse locaties deden heel erg denken aan Harry Potter and the Prisoner of Azkaban dat hij twee jaar eerder maakte. De actiescènes met long shots waren indrukwekkend en nergens in de film krijg je echt de indruk dat er veel special effects zijn gebruikt, wat het realisme ten goede doet. De combinatie van 'underground' hippiemuziek en vage rockmuziek uit het milleniale tijdperk geeft de film ook een soort moderne uitstraling. Clive Owen speelt een sterke hoofdrol en Michael Caine had een geinige rol als de oude hippie (grappig trouwens gezien hij in het hippietijdperk juist meer conservatieve rollen speelde). Children of Men is een vermakelijke en bij vlagen vrij spannende Sciencefiction-film die het bekijken meer dan waard is.

"Nog eens herbekeken, maar waar post-apocalyptische films met een dystopisch sfeertje, me vaak uitermate kunnen boeien, is dit bij deze niet het geval, film doet me ook gewoon uitermate weinig en vind het gegeven dat de mensheid geen kinderen meer kan krijgen, eerder een zaligheid dan iets schokkend. Hoe je ziet hoe sommige blijven kweken op deze bomvolle planeet. Neen dank u. [...] Ook geen fan vd cast, irriteerde me mateloos aan deze karakters en dacht met regelmaat, het zou indd de hel zijn om daarmee te moeten vertoeven, oa die hyperkinetische ouwe hippie, help." [Edit moderator: kwetsende opmerking verwijderd.]