Le Mépris (1963)

Ik begin meer te genieten van de Nouvelle Vague met regisseurs die duidelijk hun stempel drukken op hun film en er de nodige gelaagdheid in brengen. Le Mépris is verfilmd naar een boek, maar toch maakt Godard er zijn ding mee. Zijn kleurgebruik, de dialogen, de personages maar ook de link naar zijn eigen realiteit. Met de aanwezigheid van Fritz Lang en het feit dat een Amerikaanse producer een film wil maken met het personage van Brigitte Bardot. In het echt kreeg de film vooral geld met de voorwaarde dat Brigitte Bardot mee speelde. Het was niet Godards favoriete film, denkelijk door de voorwaarden die hem werden opgelegd bij het maken ervan. Maar dat wil niet zeggen dat hij er geen 'Godard-film' van gemaakt heeft. Creatief (denk aan het voorlezen van de cast & crew of de tolk die voor de vertalingen tussen Engels, Frans en Duits zorgt). Mooie film!

Best oké. Stukken beter dan À Bout de Souffle, dat mijn eerste kennismaking met Jean-Luc Godard was. Le Mépris is vooral filmisch veel beter. Het studentikoze is eraf, de film oogt veel volwassener - maar nog wel altijd met een leuke vondst hier en daar. De leukste van die vondsten zijn eigenlijk direct de eerste 10 minuten - met de credits die voorgelezen worden. Geweldig gevonden, en past ook in het verhaal, dat voor een stukje gaat over het maken van een film. Nadien volgt dan nog zo'n geweldige, kleurrijke scène met de ravissante Brigitte Bardot in dat bed. Het zijn simpele dingetjes, maar ik raakte er alleszins direct door in de film gezogen. Na die scènes is het beste er wel af. De film kan dat niet meer overtreffen, al is het audiovisueel wel de ganse speelduur lang écht de moeite. Hele mooie soundtrack en visueel uitermate sfeervol geschoten. Godard maakt daarbij ook handig gebruik van de setting. Maar waar de film mij een beetje verliest, is dat het onderweg een praatbarak wordt. Die lange scènes zijn niet eens slecht gemaakt - Bardot en Michel Piccoli staan goed te acteren -, maar ze zijn gewoon niet interessant. Uiteindelijk is het maar relationeel gewauwel, of nog erger: vergezocht relationeel gewauwel. Niettemin nodigt Le Mépris uit om het oeuvre van Godard verder te verkennen. Ik ben benieuwd of er nog rek (in de goede richting) inzit. Het potentieel is er alleszins. 3

Wat een eigenaardige film van aanpak. Steeds wel interessant zo'n film over een film. Maar wie hier het meest in het oog springt is toch wel de oogverblindende Brigitte Bardot. Prachtige scènes met haar in bed, stilistisch en stijlvol. Vanuit het tijdsperspectief van toen in maximale naaktheid te bewonderen. Verder een film die er vooral technisch bovenuit springt. Prima camerawerk en cinematografie. Interessante dialogen ook tussen de twee hoofdprotagonisten als ruziënd koppel. Maar om het als geheel gezien me te fascineren, dat nu ook weer niet. De achterliggende clue en inhoud heb ik wat gemist. Daarvoor zou ik de film nogmaals moeten zien. De parallellen met het Odyssee verhaal zeiden me iets te weinig. Later misschien nog eens een poging wagen.