Cat People (1982)

Dit is toch een cultfilm die stof deed opwaaien. Sfeervol en gewaagd: de seksuele aantrekkingskracht tussen broer en zus. De krachtige en sensuele muziek van legende David Bowie (Putting Out Fire) helpt natuurlijk ook! En de schoonheid van de erg jonge Nastassja Kinski evenaart zeker de schoonheid van het prachtige dier, de zwarte panter.

Redelijke film waarin een een broer en zus elkaar na jaren weer terugzien. Een film die met gemak een stuk korter had kunnen zijn, want qua verhaal stelt het niet veel voor. Het ziet er allemaal wel goed uit (niet alleen Nastassja Kinski, maar ook de hele look van de film en de make-up effecten). Sfeervol en mooie muziek van Giorgio Moroder. Een kleine 3.0 sterren.

De mens ziet zichzelf graag als een redelijk wezen dat boven de rest van de schepping verheven is, maar daaronder schuilt nog steeds een dierlijke, instinctieve kant. Irena raakt verscheurd door die innerlijke tweespalt. Haar broer Paul heeft voor de dierlijke kant gekozen. Zij wil niet worden zoals hij. Daartegenover staat Alice, die mooi, jong en gezond is. Irena wil haar job - met dieren werken - en haar vrijer. Irena lijkt telepathisch contact te hebben met de zwarte luipaard in de zoo. Ook andere katachtige roofdieren zitten daar, net als een groenvleugelara, en een olifant die zich met plezier nat laat spuiten. De eeuwenoude band tussen mens en dier wordt geïllustreerd met grotschilderingen, beeldhouwwerken en de animatieserie Top Cat. Nastassja "Kinky" had een katachtige uiterlijk, lenig en groenogig. Malcolm McDowell leerde een stuk vlees te verorberen in de stijl van een luipaard. Slechts twee dingen werden ontleend aan de versie van 1942: het basisidee van de katmensen - een sensuelere tegenhanger van de weerwolf - en de zwembadscène. De openingsscène toont een droomlandschap uit de tijd van de verre voorouders, met een baobab en kleurfilters - roze voor de dag, blauw voor de nacht. De volle maan suggereert bovennatuurlijke invloed. Tijdens de scène met de luipaard in een motel, komt een reproductie van Da Vinci's Laatste Avondmaal in beeld, gevolgd door een reclameaffiche voor junkfood. Schaduwen roepen een duistere sfeer op. De synthesizerklanken van Giorgio Moroder creëren een dromerige stemming; elektronische percussie geeft de dreiging aan. Het is een zwartgallig, symbolistisch ballet over de verborgen, duistere kant van de mens.