Dark Victory (1939)

Verdriet en vreugde liggen hier dicht bij elkaar in deze Bette Davis-film die aan sentimentaliteit geen gebrek heeft en een thema aansnijdt die wel blijvend actueel zal zijn. De film is ook keurig gemaakt. Twee details in de marge : Humphrey Bogart in een bijrol. Niet zoveel gezien en Ronald Reagan, een toekomstige president van de US, die toen reeds met "Here we go again" één van zijn gekende stopzinnen niet kon nalaten .

Uitstekende film waarin een vrouw in de bloei van haar leven te horen krijgt dat ze een hersentumor heeft. Met een verhaal als dit kan melodrama niet vermeden worden. Maar vanwege het optimistische en nogal aanwezige hoofdpersonage komt de film er mee weg. Uiteraard heeft de sterke rol van Bette Davis hier een even groot aandeel in (zij maakt de film). Een mooi, ontroerend einde.

In het begin is ze een onuitstaanbaar verwaand nest en af en toe doet ze daarin ook wel aan nogal wat overacting maar naarmate haar karakter de sympathiekere kant opgaat wordt de film een stuk beter . Bogart zijn rol is inderdaad klein maar nietemin een prima aanvulling . De ziekte word verder eigenlijk volledig buiten beeld gehouden , iets wat gebruikelijk was rond die tijd .