Goodbye, Mr. Chips (1939)

Deze film spreekt mij veel minder aan dan het gelijknamige boek van James Hilton. Ik vind het door het gebrek aan tempo nogal langdradig. Jammer dat Greer Garson geen grotere rol heeft, maar ja het oorspronkelijke verhaal biedt daarvoor nu eenmaal geen ruimte. Ze komt, ze verandert Chips’ levenshouding en ze gaat. Robert Donat heeft met zijn rol een Oscar verdiend. Gegeven de concurrentie (Clark Gable in Gone with the Wind, Laurence Olivier in Wuthering Heights en James Stewart in Mr. Smith Goes to Washington) kan ik mij daar niet erg in vinden.

Well, remember me sometimes. I shall always remember you... 1939 zie je wel eens opduiken als een van de beste jaren in de geschiedenis van Hollywood. Hoe kan het ook anders? The Wizard of Oz veroverde de kinderharten, Mr. Smith Goes To Washington bracht met James Stewart een filmlegende naar voor, en John Ford had zijn eeuwige maatje gevonden in John Wayne voor Stagecoach. Oh ja, en er was ook nog Gone With The Wind. Tussen al dat boxoffice-geweld, raakte Goodbye, Mr. Chips door de jaren heen wat ondergesneeuwd en dat is jammer. Vergeet niet dat Robert Donat met deze rol toch maar even Laurence Olivier, Clark Gable en James Stewart (terecht) versloeg in de strijd om de Oscar voor Beste Acteur. Het woord 'sentimenteel' viel hier al, en dat klopt ook wel. Alles wordt mierzoet verteld, op bijzonder simplistische wijze. Soms voelde ik een vleugje Charles Dickens voorbijwaaien in het sneeuwachtige landschap van Brookfield School. En toch, en toch betrapte ik me er zelf op dat ik niet kon wegkijken. Doe uzelf een plezier en geniet mee van Chips carrière, want deze klassieker verdient meer aandacht. 4*

dat zo,n brave en wellicht een wat saaie film toch nog zo weet te boeien is heel knap gedaan , Donat doet het ook heel goed in zijn rol , het is een acteur die mij niet echt bekend is maar hij weet in alle leeftijden goed te overtuigen . Verder een heel braaf verhaal vol sentiment maar helaas niet heel veel diepgang in de personages .