The Naked Spur (1953)

De vierde western die ik zie van Anthony Mann, en de even zovele die enorm goed bevalt. Een fijne combinatie blijkbaar en eentje, die mij uitermate goed lijkt te liggen. Het meest opvallende aan zijn westerns is vooral dat de personages een behoorlijke lading diepgang meekrijgen. Daarnaast zit er meestal een vlot tempo in en weet het verhaal mij ook altijd wel aan te spreken. Bij The Naked Spur is dat niet anders. Het is trouwens ook de vierde keer dat James Stewart de hoofdrol speelt. Een acteur die ik graag zie en die in dit soort films altijd wel zijn mannetje weet te staan. Toch is het niet Stewart, maar Robert Ryan die de meeste indruk weet te maken. De manier waarop hij de groep tegen elkaar probeert uit te spelen is boeiend om te zien en daarbij overtuigt hij elk moment. Ook de rest van de cast doet het goed. Janet Leigh sneeuwt wat onder bij de mannen, maar haar personage speelt wel een belangrijke rol in het verhaal. Verder zijn de dialogen van een hoog niveau en is het allemaal behoorlijk spannend. Mann weet de omgeving regelmatig fraai in beeld te brengen en ook de actie mag er zijn. Zo’n gevecht met Indianen, is altijd wel vermakelijk om te zien en daarnaast worden dat soort scènes altijd prima in beeld gebracht. Ja wederom dus een Mann, die prima beviel en tevens een regisseur, waar ik snel nog meer van wil gaan zien. 4,0*

Een uiterst eenvoudige verhaallijn als kapstok voor een studie van psychologie en moraliteit. Het is moeilijk hier een lijn te trekken tussen de bad en de good guys. Zwartwit bestaat niet, enkel grijswaarden, hoewel het om een prachtige technocolor productie gaat. De hoofdrol is weggelegd voor James Stewart en hij is voor mij ook degene die de grootste emotionele diepgang in zijn rol weet te leggen. Een voorbeeld hiervan is het duel tussen Stewart en Ryan in de grot waarbij je als kijker zicht krijgt op de morele afgrond waarmee Stewart worstelt. Elk van de personages heeft verder zo zijn eigen innerlijke demonen, waarbij Janet Leigh er in feite nog het best vanaf komt op de keper beschouwd. Behalve de beklijvende karakterstudie is het genieten van de prachtige natuurbeelden onderweg en enkele momenten van actie. De slachting van de blackfoot is wat mij betreft wel een vrij pijnlijke want te vermijden aangelegenheid maar brak even het gelijkmatige tempo van de film. De shoot-out in de finale is een prima afsluiter en wat je hoe dan ook verwacht in een western. De actie wordt hier begeleid door het geluid van de woeste rivier i.p.v. de orkestrale soundtrack wat alleen maar bijdraagt aan de sfeer. Na de shoot-out slaagt Janet Leigh erin om Stewart te redden uit zijn innerlijk doodlopend straatje. Doeltreffende therapie. En een dijk van een film.

Was op Arte deze week. Avontuurlijke western over een premiejager, een oude goudzoeker en een oneervol ontslagen soldaat die een moordenaar, Ben, terugbrengen naar Abilene om een dikke premie op te strijken. De moordenaar speelt hebzucht als troefkaart om hen tegen elkaar op te zetten. Het vrouwelijk element is Janet Leigh (moeder van Jamie Lee Curtis en legendarisch voor haar douche scène in Psycho) als Lina Patch, die een afhankelijkheidsband heeft met Ben en een cruciale rol speelt naar de ontknoping toe. En zo is Naked Spur een psychologisch spel tussen vijf personages. Stewart is in de jaren 50 niet weg te denken van het grote scherm; hij werkte meermaals samen met Anthony Mann. De film biedt verder mooie scenery uit de Rockies zoals rotspartijen, wilde rivieren en watervallen. Ook weer een redelijk atypische western die wat meer om de personages geeft. Het einde had ik liever anders gezien.