Hoosiers (1986)

Zoveelste sportfilmpje met de klassieke tribulaties met coach, spelers en al wie er zich bij betrokken voelt en uiteindelijk met het voorspelbare einde. Gelukkig deze keer geen American football. De uitstraling van Hackman ondersteunt de film. Hopper is te karikaturaal in zijn karikaturale rol en de rol van Barbara Hershey heb ik niet begrepen. Goed zijn de sfeerschepping in sporthall en de muziek van de film.

“My practices aren't designed for your enjoyment.” Basketbal en Indiana, het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. En dat zie je in Hoosiers, met een klein stadje dat helemaal achter hun middelbare school basketbalteam gaat staan. Met veel positieve en negatieve gevolgen. Want de druk dat het legt op de scholieren is immens, en als je zoals Jimmy dan ook nog te maken krijgt met persoonlijke problemen ga je er aan onder door. Hackman, Hershey en Hopper zijn geweldig, en ook de basketbalscènes zitten goed in elkaar. Het mooiste van Hoosiers vind ik misschien nog wel de beelden van het uitgestrekte landschap van Indiana, en je begrijpt gelijk waarom basketbal zo belangrijk is voor zo’n klein stadje. Er is voor de rest weinig te doen.

Op de middelbare school zat ik in de klas met een jongen die best goed was in basketbal, en dat sleepte de hele klas mee - zodanig dat ik er ook wel wat enthousiast voor werd, al kwam het nooit in de buurt van wat ik later vond van volleybal (want meisjes) of roeien (want fijn op het water) of klimmen (buitenspelen voor volwassenen). Toch blijft het moeilijk om iets te voelen voor deze film. Als sportfilm, er zijn er talloze die een veel genuanceerder of juist minder genuanceerd beeld geven van de relatie tussen coach en team. Er zijn er ook legio die een beter beeld geven van de sport en de pijn van de individuele sporter, de tol van de roem en al wat daar bij hoort. Best een aardige rol van Gene Hackmann, en een haast cameo-achtig dingetje van Dennis Hopper, hoewel voor allebei elke diepte of inkleuring van het karakter ontbreekt. En verder is er erg weinig positiefs te melden, inclusief de slechtste vertolking van het Amerikaanse volkslied ooit. Qua cinematografie is het toch meer een soort viering van het gemiste shot - vrijwel nergens dat het verhaal wordt ondersteund door een bijpassend beeld van de actie. Pas in de laatste minuten lukt dat dan eindelijk af en toe, en zelfs dan af en toe nog met wat getruc en wat erg lelijke beelden. Het is dan ook al bijna veertig jaar geleden, laten we het daar maar op schuiven.