The Heiress (1949)

Na het zien van de theaterversie zou Olivia de Havilland er zelf bij William Wyler op aangedrongen hebben om deze rol te mogen spelen. Met haar wijde, doordringende ogen weet ze perfect de veranderende emoties van haar personage weer te geven. Haar Catherine heeft weinig zelfvertrouwen en is voortdurend met haar handen aan het frunniken. Ze is bang om een ouwe vrijster te worden, laat voorwerpen vallen in gezelschap. Haar onzekerheid is te wijten aan haar vader, die denegrerende opmerkingen over haar maakt en z'n overleden vrouw voorstelt als een niet te evenaren ideaal. Montgomery Clift speelt de klaploper die met z'n natuurlijke charme zowel Catherine als tante Lavinia om z'n vinger weet te winden. Het toneelstuk was gebaseerd op de roman Washington Square van Henry James, die zich afspeelt in New York halverwege de negentiende eeuw. Er komen enkele archaïsmen in voor, zoals rales - rochels als ziektesymptoom. Alles is op een set in Hollywood geschoten. De kostuums en decors zijn aangepast aan de historische periode, met veel mooie lantaarns met kaarsen. Wyler gebruikte goed geplande long takes. De woordeloze scène waarin De Havilland de draaitrap op stapt, zouden ze meer dan dertig keer geschoten hebben met twee koffers vol met boeken, zodat ze er echt vermoeid uitzag. Voor de inmiddels 103-jarige actrice was dit de hoofdrol waarvoor het diepste moest graven.

"Plaisir d'amour ne dure qu'un moment, chagrin d'amour dure toute la vie..." De film verrast al onmiddellijk met dit mooie, klassiek Frans liedje en zal nog vele aangename verrassingen brengen, zoals de uitstekende regie (al mag dat van William Wyler niet bepaald een verrassing heten), de prachtige settings, costumes, dialogen en betoverend acteerwerk van Olivia de Havilland (Filmliefhebbers zullen ondertussen wel weten dat deze eredame van het witte doek ons onlangs op 104-jarig leeftijd heeft verlaten). Merkwaardig in het verhaal dat deze romantisch dramatische film eigenlijk wel een zekere suspens inhoudt. Oorlog, godsdienstige en culturele verschillen, standenonderscheid, geld zijn vaak barrières voor een liefde maar Henry James "Washington Square" vindt een erg inhoudelijke en knappe uitweg voor deze klassieker, nog altijd een genot om te beleven. Naast Olivia de Havilland acteren anderen eveneens op hoog niveau.

Een clash tussen acteerstijlen met Hollywoodster Olivia de Havilland, de modernere Montgomery Clift en de theatrale Ralph Richardson. Blijkbaar konden ze elkaar niet echt verdragen. Het zal ergens tussen clashende ego's en overdreven beeld van de media zijn. Wel goed gedaan, en het doet het verhaal geen kwaad. De film komt van een theaterstuk en is ook praktisch zo weergegeven in de film. Niets mis met theatrale films, een oude filmstijl waar ik wel van hou. Maar het voelt toch wat gedateerd aan. De personages zijn ook niet bepaald sympathieke figuren waar je je in meeleeft. Gelukkig wel goed geacteerd, maar het geheel mist de nodige charme of sfeer. Het verhaal maakt ook veel goed. Dit zal eens een grote klassieker geweest zijn, maar begrijpelijk dat de titel wat in de vergeethoek geraakt is.