Hamlet (1948)

Een tijdje geleden meende ik dat Orson Welles de enige was die écht de werken van Shakespeare in een getrouwe versie kon verfilmen. Laurence Oliver heeft mij met deze Hamlet het tegendeel bewezen. De theatrale stijl en dialogen passen perfect in de grootse middeleeuwse decors. Er ontstaat in de film een sfeer en universum waarin dit geheel erg effectief is. Overigens complimenten voor de geweldige cinematografie. Maar of deze film terecht de oscar voor beste film heeft gekregen... (wat mij betreft niet eens de beste Shakespeareverfilming van dat jaar), maar dat terzijde. Wel gewoon een ontzettend goede film.

Een vrij degelijke film van Olivier, die mij gezien het verhaal en de speelduur op zich behoorlijk meeviel. Want een behoorlijk theatraal en lang verhaal van Hamlet, dat ik redelijk goed ken, is iets wat van tevoren neigt naar enige saaiheid. Het begin van de film is ook even inkomen en je moet goed opletten omdat er tal van dialogen in de film zitten, die soms niet altijd even gemakkelijk te volgen zijn. Maar uiteindelijk lukte dat vrij goed, en kreeg ik toch nog een redelijk goede film voorgeschoteld. Laurence Olivier zet een redelijke hoofdrol neer. Het theatrale acteren, kan ik niet altijd even goed waarderen, maar hier viel het mee en bleef het binnen de perken. Het verhaal zelf is nog best goed en niet alles bleek ik me nog even goed te herinneren. Vooral de scènes waarbij de overleden vader aan Hamlet verschijnt zijn erg goed. Ook de soms rondhangende mist geeft het geheel af en toe iets mysterieus en droeg bij aan de best wel goede cinematografie. Uiteindelijk is het dus zeker geen slechte film en is de vrees die ik vooraf had gelukkig niet uitgekomen. Het is een aardige Shakespeare verfilming, al ben ik er verder ook niet door weggeblazen. 3,0*

Mweh, tijdens Engels op de middelbare school vond ik het verhaal van Hamlet nog wel stoer, maar in de vorm van een film valt het toch behoorlijk tegen. Allereerst dat taalgebruik! Dat oud-Engelse wordt op den duur heel vermoeiend om te volgen. Neem daarbij ook nog de overdreven manier van acteren drbij en je krijgt een potsierlijk geheel. Daarnaast vond ik ook de speelduur wat aan de late kant. In het begin was het nog wel goed te doen (en zelfs leuk!), maar tegen het einde aan, wanneer de ene tragische scene de andere tragische scene opvolgt, begon ik het wel te geloven.