La Pianiste (2001)

Simpel gezegd een film over een vrouw die geluk in de liefde zoekt maar daarin faalt omdat ze duidelijk issues heeft (ze woont nog bij haar tirannieke moeder en zit met emotionele problemen en seksuele frustraties, uitend in hardvochtigheid en SM-perversies) en geen connectie met de ander kan maken. De film geeft een interessant contrast tussen fantasie en werkelijkheid (zoals bij het mislukken van de SM-experimenten) en tussen het hoge ideaal van de romantische muziek van Schubert en het ‘banale’ van de liefde in het echte leven. Het sterke van de film is vooral het realisme waarmee de zwakheden en onzekerheden van de mens en het gekluns dat het leven is worden uitgebeeld (dat zo opvallend contrasteert met de geïdealiseerde Hollywoodfilms), het zwakke dat de film net iets te lang duurt en een zwakke spanningsboog heeft.

Aparte en hele goede dramafilm. Erika woont op 40-jarige leeftijd nog bij haar tiranieke moeder. Een ongezonde moeder-dochterrelatie, waarbij moeder dominant is. Erika legt haar gevoel in muziek, maar toont emoties niet in haar persoonlijk leven. Wel is ze op zoek en dit uit zich in perverse seksuele gedragingen en automutilatie. Walter is onder de indruk van haar pianospel en wordt haar leerling. Zij doet hem een voorstel waar hij niets van wil weten. Uiteindelijk drijft ze hem tot wanhoop waarbij Walter zijn zelfbeheersing verliest. Ik denk dat daarbij haar fantasie en de werkelijkheid niet helemaal overeenstemden. Tevens denk ik dat Walter dit deed omdat hij zo getergd was. Het einde is open en je moet gissen naar hoe het afgelopen is.......

Wie van pianomuziek, Bach en Schubert houdt, zit hier wel op zijn plaats. De film La pianiste van Haneke is doordrongen van klassieke muziek en kent fijne intermezzo's. Omgekeerd evenredig aan deze hemelse noten staat het personage Erika Kohut, professor en pianolerares. Een vrouw waarvan ik maar geen hoogte kreeg, maar vooral waarvoor ik nauwelijks sympathie kon voor opbrengen. Erg kil en afstandelijk, meedogenloos en weinig empathisch. Ze bespeelt mensen en laat niet na zich te laten gelden. Ook haar relatie met haar moeder is er eentje met tegenstrijdige, maar vooral hoog emotionele, emoties. Achter de starre façade van deze harde tante gaat evenwel een zekere onzekerheid uit. Ze doet aan zelfmutulatie en houdt er bepaalde seksuele fantasieën op na. Het klopt wel wat ik hierboven ook al las. Ik ben ondanks het prima acteren van Huppert niet geheel mee in de geloofwaardigheid van het personage. Maar er waren wel meerdere personages die mijn wenkbrauwen deden fronsen. Neem nu die moeder van het meisje Anna Schober dat gepusht wordt om een pianovirtuose te worden, maar emotioneel weinig aanmoedigen of schouderklopjes krijgt. Het einde was inderdaad erg open en zag ik ook niet aankomen. Alsof zelfzekere buitenkant het openbaar voor het eerst volledig moest afleggen van haar getergde binnenkant. Een Haneke is als ik naar mijn stemmen zie vaak een hit or miss, deze bevindt zich ergens in het midden denk ik.