Janis: Little Girl Blue (2015)

Geen bijzonder creatieve documentaire, maar ik kan wel genieten van dit soort films. Je merkt dat er heel veel beeldmateriaal is, dat de juiste getuigen er bij zitten en dat er dus veel tijd en energie in de documentaire zit. Het geeft een mooi (duidelijk) beeld van de zangeres voor ze veel te jong stierf en lid werd van de betreurde 27 Club. Verteld door zangers Cat Power, al spreken de beelden voor zich natuurlijk. Regisseur Amy J. Berg is op de eerste plaats een kwalitatieve documentaire maakster en minder creatief om met de muziek zelf aan de slag te gaan (denk films als Amy, Lemmy of Cobain: Montage of Heck).

In 1970 was de Amerikaanse Janis Joplin (o.a. bekend van de cover "Me and Bobby McGee"") de voorloper van Amy Winhouse, namelijk een talentvolle zangeres die op haar 27ste ten onder ging aan de combinatie van drank, drugs en prestatiedruk. In deze Documentaire / Biografie film (die vol zit met niet eerder vertoond materiaal) volgen we Janis Joplin levensloop aan de hand van haar persoonlijke brieven die ze schreef aan haar familie, vrienden en collega's. De documentaire slaat daarbij geen nieuwe paden in wat betreft de vorm of inhoud, maar het doet verder wel deugdelijk zijn werk. We zien Janis Joplin o.a. bij "Monterey Pop" en natuurlijk "Woodstock". Wat de film bovenal laat zien, is dat Janis Joplin zich alleen op het podium thuis voelde, en daarbuiten altijd diep ongelukkig is geweest. Al met al een fijne journalistieke Documentaire / Biografie film over muzieklegende Janis Joplin, die in 1970 overleed aan een overdosis heroïne.

Berg schetst een boeiend portret van blueszangeres Janis Joplin die in 1970 op 27-jarige leeftijd stierf als gevolg van een overdosis heroïne. Familie, jeugdvrienden en muzikanten (onder anderen van Big Brother Holding Company) halen herinneringen op die het beeld bevestigen dat Joplin schetst in de door Cat Power voorgelezen brieven die ze ook in haar laatste levensfase schreef. Uiteraard komen hoogtepunten als Monterey Pop 1967 en het Woodstock voorbij, maar Berg ziet erop toe dat de muziek nooit het bijzondere, tragische verhaal achter de mythe overschaduwt.