Coach Carter (2005)

In zijn genre is dit een uitstekende film. Het is allemaal nogal moralistisch en soms ook wat onwaarschijnlijk, maar het blijft boeiend en sfeervol en Samuel L. Jackson is in zijn element. Boven Gemiddeld

Drama / Sport film, welke gebaseerd is op een krantenbericht uit 1999. Een basketbalcoach houdt zijn veelbelovende high-schoolteam op de bank, omdat de leerprestaties van zijn pupillen ver onder de maat blijven. En een diploma is belangrijk, want een lucratieve sportcarrière is maar voor weinigen weggelegd, zo betoogt coach Ken Carter (Samuel L. Jackson). Deze voor een Amerikaanse sportfilm vrij ongebruikelijke boodschap, geeft het verder nogal voorspelbare geheel toch iets extra's.

Voor de aardigheid maar eens geprobeerd, want sportdrama's doen het altijd leuk, hoewel het altijd wel naar cliché en hetzelfde neigt. En dat is met Coach Carter niet veel anders. Het begin is ook niet echt opzienbarende. Een sportteam met talent, de kansarme jeugd, weinig uitzicht op maatschappelijk succes, de buurt met zijn criminaliteit, en dan is daar de coach uiteraard die de ondankbare taak op zich neemt iets van dit zooitje te willen maken. Het is allemaal niet nieuw en doet denken aan een mix tussen Remember The Titans en Dangerous Minds. Het is Jackson die als Ken Carter de film van meet af aan gestalte geeft en doet dat niet eens heel erg Samuel L. Jackson achtige maar behoorlijk ingetogen. Aardig is toch zeker de harde aanpak die vrucht werpt en het stukje saamhorigheid om Cruz weer bij de ploeg te krijgen. Tot daar is de film aardig. Het is toch het gedeelte waar Carter met zijn contract, regels, en vooral cijfers en bijles, die het meeste boeit en anders dan anders is. Waar het meestal toch draait rond die ene teamprestatie, of ontdekt worden door een scout blijkt, dat de hele insteek van coach Carter niet te zijn. Het draait om normen en waarden, om fatsoen en een basis om later vanuit verder te bouwen, vooral als het niet mocht lukken als speler. Jammer, of mogelijk overgeromantiseerd, is dat kennelijk niemand dit begrijpt van die heethoofdige en kort door de bocht ouders. Aardig nog te benoemen is zijn aanpak tegen de gebaartjes en het vernederen van de tegenstander. Coach Carter is daarmee vooral een prima en degelijke film te noemen die het moet hebben van zijn tweede deel. Erg aardig voor een keer.