Return to Never Land (2002)

Matig. Wat me vooral direct opviel was de animatie die behoorlijk gedetailleerd is en ook veel beweging kent. Pas later bleek dat deze voor de bioscoop is gemaakt - dat zie je er dus aan af. En zeker die eerste scènes in Londen zijn erg fraai getekend. Het deed me zelfs af en toe aan de stijl van Grave of the Fireflies denken. Maar goed, dan is het beste wel geweest. Als Hook met zijn lelijke CGI-schip komt aanvliegen gaat het tempo omhoog en wordt het verhaal eigenlijk heel snel afgeraffeld en wordt de animatie minder mooi. Verder is het stemmenwerk matig op het schattige accent van Jane na. Ook de humor is matig en de octopus is éénmaal grappig, zo aan het begin, als de vergelijking met de krokodil wordt gemaakt, maar hij kan de gedachte aan het groene grappige beest niet verdrijven. Jammer, want de film begint sterk en is dan nog 50 minuten veel minder. 1,5*.

Vervolg op de Disney-klassieker Peter Pan uit 1953. In de jaren ’90 startte Disney met het maken van allerlei goedkope (video)vervolgen op hun succesfilms. Return To Never Land is hier een goed voorbeeld van. De film had een budget van 20 miljoen dollar, wat niet goedkoop is, maar wel beduidend lager dan de budgetten van films als Brother Bear (budget: 128 miljoen dollar) en Treasure Planet (budget: 140 miljoen dollar) die ook rond die tijd in de bioscoop verschenen. Een officieel vervolg is Return To Never Land dan ook niet. Eerder een vervolg voor de videomarkt, die toevallig ook een bioscooprelease kreeg. De kwaliteit ligt ver beneden Disney’s gebruikelijke standaard van bioscoopfilms. De animatie is zeer eenvoudig, met vrij weinig details. De muziek en liedjes zijn tevens beneden peil en weinig memorabel. De opening van de film is wel goed, waarbij Londen gedurende de Tweede Wereldoorlog een sterk contrast vormt met Nooitgedachtland. De rest van het verhaal verloopt echter vrij voorspelbaar en als kijker krijg je ditmaal weinig te zien van Nooitgedachtland. Return To Never Land richt zich vooral op kleine kinderen, waarbij ook de schurken eerder komisch dan dreigend zijn. Op veel punten valt dit vervolg in de herhaling, waardoor het niveau niet boven de middelmaat uitstijgt. Jammer, want de verhalen van J.M. Barrie lenen zich uitstekend voor animatie en de originele film uit 1953 is één van de betere films uit de Disney-stal. Leuk voor kinderen, maar als volwassene kan je beter het origineel nogmaals bekijken.

Vervolg op herhaling. Peter Pan: Return to Never Land weet zich zeer zeker niet te presenteren als een origineel vervolg. Zo is de film een vrij grote aaneenschakeling van gebeurtenissen die eerder in de Disney klassieker al te zien waren. Grootste verschil is dat de film nu draait om Jane, de dochter van de inmiddels volwassen geworden Wendy. De krokodil werd vervangen voor een reuzen octopus, maar qua personages is er weinig vernieuwing. Return to Never Land ontvouwt zich uiteindelijk tot een enigszins onnodig vervolg, dat gelukkig mede dankzij de korte speelduur nog het bekijken waard is, maar duidelijk niet voor het verhaal.