Before Sunset (2004)

Ik heb genoten van het eerste deel dat als geen andere film liefde en romantiek kan weergeven. Dit vervolg komt ondertussen wel in de buurt van mezelf nu. Gewoon de vragen die je als 30er hebt over oude liefdes, wat als'en en het zoeken naar een evenwicht tussen liefde, romantiek en realiteit. En of er nog wel ruimte is voor romantiek. Hawke en Delpy zijn weer op dreef, een heerlijk duo dat elkaar fantastisch aanvult. De dialogen gaan dan ook van onwennig naar diverse gespreksonderwerpen tot ze eindelijk echt zeggen wat ze denken. Dat moment is heerlijk om te zien. Je voelt de ontlading van de personages die na lang keuvelen hun hart uitstorten. Uitspreken waar ze aan denken. En vooral Delpy is daarin zeer sterk. De film mist net dat ietsje meer van Before sunrise, door de aankleding. Wenen werd als decor meer benut dan Parijs. Niet dat de ene stad beter is dan de andere, maar het versterkte toch die sfeer. Ik moet wel zeggen dat de keuze om in de eerste film de nachtelijke romantiek te kiezen en voor Before sunset eerder te gaan naar de vroege avond passend. De dialogen blijven pittig en zo naturel. Het einde is mooi gedaan. Benieuwd naar het 3e deel. Ben ik misschien nog te jong voor om daar voluit te gaan, maar we zien wel.

“Baby, you are gonna miss that plane.” “I know.” Before Sunset blijft pure filmmagie. Jesse en Celine komen elkaar tegen in Parijs, na elkaar negen jaar niet gesproken te hebben, en het is als vanouds. Het elkaar voor de gek houden, de grapjes, de gesprekken over liefde, werk, familie en wat er in de wereld gebeurt etc. Het oogt allemaal levensecht. Dat komt door Delpy en Hawke die weer geniaal zijn, maar ook Linklater verdient alle credits. Zelden heb ik twee acteurs gezien die zoveel chemie samen hebben als Hawke en Delpy, en wanneer Jesse en Céline elkaar negen jaar na Sunrise weer tegenkomen oogt het gelijk vertrouwd aan, en het lijkt wel of de tijd stil heeft gestaan. Maar de tijd heeft niet stil gestaan, en zowel Jesse als Celine zijn ouder, wijzer, minder naïef en beide hebben wat krasjes opgelopen qua relaties. Jesse is een succesvol schrijver die een boek over hun ontmoeting in Wenen heeft geschreven, en Celine zet zich in voor het milieu. Jesse is getrouwd, maar zodra Delpy haar haren losgooit in het café weet je eigenlijk al dat hij verkocht is. In Sunrise staat wat meer op het spel omdat ze nu echt een keuze voor elkaar moeten maken (of niet). Hun samenzijn begint dan ook oppervlakkig met gesprekken over werk, persoonlijke opvattingen en gefilosofeer over het leven, maar zodra ze op de rondvaartboot stappen verandert er iets en gaat het wat meer de diepte in. Over verloren tijd, de diepe liefde die er duidelijk nog is en allerlei opgekropte emoties die aan de oppervlakte komen. In de taxirit naar het huis van Celine komt dit tot een weergaloze uitbarsting wat leidt tot de beste scene uit de gehele trilogie. De laatste scene in het appartement bezorgt me nog steeds kippenvel, en je beseft gelijk dat er al die tijd eigenlijk maar één juiste keuze was voor Jesse en Celine.

Aan het eind van een nachtelijke dwaaltocht door Wenen in Before Sunrise (1995) beloofden Jesse Wallace [Ethan Hawke] en Céline [Julie Delpy] dat ze elkaar precies 6 maanden op dezelfde plaats opnieuw zouden ontmoeten. Negen jaar later is in Parijs voor de presentatie van een boek geïnspireerd door hun kortstondige romance. Wanneer Céline tijdens een boekpresentatie in Parijs verschijnt besluiten ze de rest van de dag bij te praten tot Jesse om 19:30 met het vliegtuig terug reist naar de VS. Volgt dezelfde formule als Before Sunset en mist dus de originaliteit, maar de samenwerking tussen regisseur en beide acteurs werpt opnieuw vruchten af in de vorm van spontaan ogende dialogen vol soms luchtige, soms diepzinnige, maar altijd rake bespiegelingen over hoe de kijk op het leven verandert naar mate je de dromerigheid van toen je begin 20 was verruilt voor pragmatisme.