Da Uomo a Uomo (1967)

Goeie film waarin twee mannen om verschillende redenen wraak willen nemen op dezelfde mannen. Een typische spaghetti western met fijne en sfeerbepalende muziek van Ennio Morricone. Het is duidelijk waar regisseur Giulio Petroni zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, maar in vergelijking met de Dollar-trilogie van Sergio Leone zijn de scenes minder memorabel hier. Een kleine 3.5 sterren.

Vandaag was deze weer eens op TV (AMC Channel) Ook al staat de DVD in mijn kast, toch nog eens bekeken via deze weg. Mijn 3,5 * waardering blijft gehandhaafd. Deze keer heb ik eens speciaal op de muziek gelet, en die viel me niet echt mee moet ik zeggen. Het zou fijn zijn geweest als Morricone hier werk van dezelfde kwaliteit als die voor de Leone westerns zou hebben geleverd. Of beter nog, de score die hij voor Fistful of Dollars schreef voor deze geschreven zou hebben. Dan waren film en score gelijkwaardig geweest, want Death Rides a Horse is véél beter dan die matige western. Jammer dat men de outfit van Clint Eastwood (inclusief revolverholster) bijna exact gekopieerd heeft voor John Philip Law. Het commentaar betreffende de stem van Law dat ik hier een aantal keren heb gelezen begrijp ik helemaal niet. Daar is niks mis mee, integendeel. Comedy ligt wel altijd op de loer in de spaghettiwesterns (op die regel zijn er maar heel weinig uitzonderingen) De Mexicanen zijn doorgaans karikaturen, die lachen alsof er een schroefje los zit bij hen. Zo ook hier weer, maar het bleef nog een beetje binnen de perken. Maar al met al behoort deze film m.i. wel tot de toppers van het spaghettiwestern-genre.

Een film die zwaar leunt op de Leone trilogie maar dat niveau niet haalt. Dus af en toe wel close-ups van gezichten en ogen - maar dan slecht uitgevoerd. Dus wel een jonge held - maar Law is geen Eastwood. Law maakte er sowieso een zwakke vertoning van met zijn dik aangezette John Wayne bariton stem en zijn te strakke pokerface. Je blijft je toch de hele tijd afvragen hoe de film zou zijn geweest met Eastwood. Van Cleef was als vanouds, en het verhaaltje ging ook nog wel, net als de muziek van Morricone. Maar ach, vermakelijk is ‘ie wel, zeker voor de spaghetti western liefhebber.