Nathalie... (2003)

Aardige film, waarvan de clou zich voor de oplettende kijker al lang van te voren aandient. Het wachten is alleen op het moment dat ook bij Catherine (Fanny Ardant) het kwartje valt. Ik heb het normaal gesproken niet zo op remakes, maar in dit geval moet ik toch een uitzondering maken voor Chloe, omdat ik die een stuk spannender vind. Ik ben het ook niet eens met de overdreven complimenten aan het adres van Emmanuelle Béart. Toegegeven, ze ziet er nog steeds goed uit, maar de oogverblindende, frisse meid die in Manon des Sources de sterren van hemel speelde is toch duidelijk aan enige 'slijtage' onderhevig. Geen schande overigens, want er zit zo'n 17 jaar tussen.

Ah, eindelijk weer eens een Franse film zoals ik Franse films wil hebben. Over relaties en vreemdgaan. Hoe Frans wil je het hebben. Een mooi verhaal dat toch ook weer anders is als je zou denken. Al zag ik het einde al wel van ver aankomen. Maar dat deert me niet. Het klopt allemaal. De sfeer is klassiek. En er wordt weer eens supermooi geacteerd. De drie hoofdpersonen zijn stuk voor stuk weer geweldig. Echt goede acteurs hoeven niets te zeggen. De uitdrukking in het gezicht en hoe ze om elkaar heen bewegen zijn dan voldoende. Van dergelijke scenes zijn diverse mooie voorbeelden in deze film te vinden. Ik heb weer eens ouderwets genoten van een klassiek mooie Franse film.

Weet niet waarom Arte, na 20 jaar - en met commentaar - deze film nog eens van onder het stof haalt. De historie is wel "speciaal" maar erg overtuigend is hij niet. Misschien was het om nog eens Fanny Ardant, Gérard Depardieu en Emmanuelle Béart in een jongere versie aan het werk te zien. Ok, wat mij betreft dan, want zonder die drie was het nog een Nathalieke van niks geweest ook.