True Confession (1937)

Uitermate zwakke film met een slap verhaaltje (niveau lagere schooltoneel) en over de hele breedte over de top acteerwerk. Eigenlijk is de vaak ondergewaardeerde Una Merkel de enige in deze film, die een beetje normaal acteert. Heel snel vergeten.

Het personage dat Carole Lombard in deze film speelt is zo irritant,dat het bijna onmogelijk is om enige vorm van sympathie voor haar op te brengen. Fred Macmurray is al niet veel beter als de slappe echtgenoot van Lombard. John Barrymore was ten tijde van deze film zo zwaar aan de alcohol verslaafd dat hij voortdurend dronken was en zijn tekst van tekstborden moest aflezen.Ondanks dat, speelt hij zijn rol wel goed,ondanks het feit dat hij tijdens de opnames duidelijk dronken was. Una Merkel is goed. Carole Lombard mag dan een legendarische ster zijn,ze heeft eigenlijk maar drie films van betekenis gemaakt : “Twentieth Century”,”My man Godfrey” en “To be or not to Be” ,deze films werden geprezen,maar echte klassiekers zijn het niet. Van de andere films die ze maakte, waren er maar een paar een echt kassucces. “True Confession” is een flauwe,zeer onwaarschijnlijke komedie,die de moeite van het kijken eigenlijk niet waard is.

Geen hoogvlieger, deze komedie over Lombard die het liegen eenvoudig weg niet kan laten en echtgenoot macmurray hiermee bijna tot wanhoop brengt . Toch heeft de film wel zijn komische momenten , natuurlijk is het allemaal niet serieus te nemen maar als stel zijn Lombard en Macmurray een best wel grappig koppel . Una merkel speelt Lombard's vriendin en zij speelt best wel leuk in haar supportive rol . Het rechtbankgedeelte is niet best uitgewerkt en het komedie gedeelte vliegt hier flink uit de bocht . Dat het allemaal niet te serieus genomen moet worden is wel duidelijk , maar het plot probeert wel heel makkelijk de wat serieuzere gedeeltes te negeren . Uiteindelijk toch wel een aardige komedie maar zeker niet meer dan dat .