Children of a Lesser God (1986)

Het meisje Sarah lijdt onder haar handicap, legt zich allerlei morele verplichtingen op, zondert zich af in haar stille wereld en stelt zich uiteindelijk erg introvert aan. Een relatie met haar zit dan ook vol hindernissen. De vertolking van deze moeilijke rol - het moet geloofwaardig blijven - wordt overtuigend waargenomen door debutante Marlee Matlin die dat met veel overtuiging doet in deze film die helaas in het mondeling herhalen van wat met tekens werd uitgedrukt toch wel een handicap vindt. Verder verwijt ik de film toch ook wat sentimentaliteit en op een cliché wordt er nu ook niet gekeken. Volledig raken deed hij mij eigenlijk niet.

Goeie film over een nieuwe leraar op een dovenschool die verliefd wordt op een dove medewerkster. Een prima liefdesdrama waarin niet alleen communicatie een barrière vormt. Een redelijk boeiend hoofdpersonage en het feit dat de deze wordt ingevuld door een daadwerkelijk doof persoon draagt bij aan de authenticiteit. Twee mooie rollen van William Hurt en een debuterende Marlee Matlin (hun scenes samen zijn dat ook het beste van de film). Enigszins vergelijkbaar met het betere The Miracle Worker en Marie Heurtin.

Te makkelijk. Net als (heel) erg veel andere dramafilms die een grootschalig onderwerp erbij pakken een erg voorspelbare film. Het blijft bijzonder hoe onzinnige horrorfilms tegenwoordig met de originele ideeën komen, en deze film laat zien dat het in de jaren '80 niet erg anders was. Een makkelijke en wat simplistisch ingevulde film dus, is mijn boodschap. Daarmee kent het wel wat pluspunten, die ik ook maar even zal opnoemen. Zo heerst er de nodige chemie tussen Hurt en Matlin. Twee acteurs die vooral in de scenes dat ze naast elkaar zijn wat terrein kunnen winnen. Apart van elkaar zijn het wat zwakkere figuren, maar dat wil niet zeggen dat ze samen een aantal momenten hebben die best wel bijblijven. Altijd voordelig, zeker aangezien dit soort films dat echt nodig hebben. Jammerlijk is dat de film verder niet veel interessants te vertellen heeft. Het kijkt wel lekker weg, maar is niet veel meer dan de zoveelste variant die van een interessant gegeven een makkelijk romantisch brouwseltje maakt. Daarbij merk ik vooral weinig uitdaging als avontuur, waardoor het toch erg makkelijk te vergeten is. Dat geldt dus ook zo voor mij. Ik ga een film waar ik na twee weken niets meer over weet uiteraard geen bijzonder hoog cijfer geven.