Soylent Green (1973)

Terechte klassieker, al blijkt dat misschien niet helemaal uit mijn waardering. Ik heb echt flink getwijfeld tussen 3,5 en 4 sterren en uiteindelijk besloten om Soylent Green niet het voordeel van de twijfel te geven. De film is erg verouderd en biedt nauwelijks enige spanning, maar de setting is o zo goed. Dit is weer heerlijke sciencefiction die in tegenstelling tot veel dystopische films wel rekening houdt met ingrijpende maatschappelijke veranderingen. Ik geniet intens van alle dialogen binnen Soylent Green over de nieuwsgierigheid naar voor ons simpele, logische dingen als vers eten, zeep of een wandeling in de natuur. Voor mensen met weinig inlevingsvermogen zal het heel saai zijn. Voor mij verbloemt het het doorsnee plot waarin een moord onderzocht wordt waarmee uiteindelijk iets veel groters aan het licht komt. Soylent Green is voor 100% voer voor SF-liefhebbers. Ben je dat niet, dan zal de film langdradig, saai en sentimenteel zijn. Ikzelf zie hier razend interessante thema’s voorbijkomen, waaronder enkele onverwachte als kannibalisme en euthanasie. In een dystopische setting word je als kijker gedwongen om daar anders tegenaan te kijken. Visueel is Soylent Green niet heel bijzonder, al zitten er wel wat mooie plaatjes in. Het einde is best sterk. Zeker wanneer Heston de ‘achtervolging’ inzet. Ik had trouwens het idee dat Charlton Heston flink zijn best deed om Henry Fonda na te doen. Goede film.

Deze film zag ik voor het eerst 20 jaar geleden en raakte me diep, later een aantal keren herzien. Waarom? Om de oplossingen die mensen bedachten om elkaar zowel in leven te houden als weg te poetsen. Het erge beeld van de hongerige mensen op de trap scheelt niet zoveel met 100 vluchtelingen vanaf Calais naar Dover in een rubberbootje om hun grootste hoop Engeland te bereiken. Ook de verloren hoop dat schaars voedsel in bulk telen op een goedkopere manier mensen kan voeden. De steeds strengere maatregelen om te zorgen voor eigen volksgezondheid. Het plezier van mensen die er geen last van hebben. Beklemmend en voorspellend. Alleen heel erg rijke krabben uit de ton mochten nog proeven hoe het ooit was.

Goed gemaakte dystopische film, na het boek Make Room! Make Room! van schrijver Harry Harrison. Het verhaal speelt zich af in dit jaar, hij is misschien wel traag maar dat maakt vooral de sfeer van de film meer dan goed vooral die groene waas en hoe de mens zelf alles kapot heeft gemaakt. De cast met oa Charlton Heston, Chuck Conners en Edward G. Robinson spelen goed hun rol en deze cultfilm is zeker het bekijken waard.