Cheaper by the Dozen (2003)

Ik had deze film ooit al eens gezien, maar ik kon me er zo weinig van herinneren dat ik hem besloot gisteravond nog eens te bekijken. Ik snap ook niet dat ik eerder zei dat ik er niet mee heb kunnen lachen, want dat heb ik dus wel gedaan. Het is gewoon een leuk, fris familiefilmpje. Niet al teveel ''poespas'' maar gewoon verstand op nul en genieten maar. Steve Martin en Bonnie Hunt leveren een leuke rol af. Ook Hilary Duff was leuk in haar rol, evenals de rest van de kinderen. Het voornaamste bij een film als deze is dat je kan lachen, vind ik. En dat heb ik gedaan. Vooral op momenten dat die kinderen de vloer onder kotsen of dat springkussen wat wordt opgeblazen. Ik leefde zelfs een beetje mee met die Mark en zijn kikker. Ik heb me er zeker mee vermaakt iig. 3,5*

“Twelve kids... That's nuts.” Hartverwarmende film over een gezin met twaalf kinderen. Als zij moeten verhuizen naar de grote stad komen er problemen. De oudere acteurs doen het goed, maar de show wordt gestolen door de kinderen (vooral Alyson Stoner is leuk). Zeker als ze zich gaan verzetten tegen de verhuizing komt de film tot zijn recht. Het chaotische leven met twaalf kinderen komt in ieder geval overtuigend over. Ik werd al moe als ik er naar keek. Het sentimentele einde mag geen verrassing heten.

Lollig. Shawn Levy is een regisseur die zich duidelijk altijd op het wat jongere, maar niet te jonge publiek heeft gericht. Daarin draagt hij een best stabiele positie. Kan regelmatig projecten regisseren met een meer dan behoorlijk budget. Soms pakken zijn films matig uit, maar deze film is toch wel gezellig te noemen. Ik zag de remake eigenlijk stukken eerder dus ik dacht een redelijke indicatie te hebben van wat ik kon verwachten, maar eigenlijk is deze film heel anders geworden dan ik dacht. Beide films dragen hetzelfde concept; een familie met een ongelooflijke hoeveelheid aan kinderen. De remake is echter wat maatschappelijker, deze film is eerder volop entertainment. En dat doet de film best goed, al blijft Martin altijd wel rollen spelen die voor zijn doen erg makkelijk zijn. Deze rol is daarin niet echt anders, behalve dat hij soms in wat dramatischere posities wordt gedwongen die een rol als deze met zich mee draagt. Levy heeft de combinatie van dramatiek en komedie altijd wel begrepen, maar hier wordt de wat serieuzere kant voor een langere tijd genegeerd. Toch kent de film genoeg gezellige momenten, al maakt er geen enkele echt een blijvende indruk. Wat ik ook jammer vond, was dat ik slechts enkele kinderen wat beter leerde kennen. Een hoop kinderen worden naar de achtergrond geschoven. Sommigen krijgen een probleem die binnen drie zinnen wordt benadrukt en daarna gaan we weer door. Het concept is toch wat te ruim om in een film van 98 minuten te proppen. Het blijft simpel vermaak. Vermaak dat niet te lang duurt en meerdere degelijke momenten kent, maar geen enkel hoogtepunt. Echt gelachen heb ik niet, ik heb ook zeker weinig meegeleefd met de film. Maar ik werd wel naar behoren vermaakt en dat lijkt toch wel het primaire doel van de film te zijn. In het algemeen niet te veel te klagen, dus ik kan de film bekronen met een nette voldoende.